Εἰ μὴ γὰρ ἐπένευσεν ὁ πατήρ, οὐκ ἰσχύετε κρατῆσαι τὸν παῖδα· εἰ μὴ ἄνωθεν ἡ ἀπόφασις ἦλθεν, συλλαβεῖν οὐκ ἠδύνασθε τὸν κτίστην· εἰ μὴ ὁ τεκὼν ἐξέβαλε τὴν ψῆφον, οὐκ ἂν τῷ θαυματουργῷ ἐπεβάλετε χεῖρας. Ἔνευε γὰρ καὶ ἐδήμευε τὴν φύσιν, ἐπέταττε καὶ πάραυτα συνέστελλε τὴν κτίσιν. Οὔτε γὰρ ἄκων ὁ θεὸς ἐπὶ τὸ σταυρικὸν παρεγένετο πάθος· νεύματι δὲ πατρικῷ πειθόμενος θάνατον διὰ θνητοὺς παθεῖν κατεδέξατο. Τοῦτον οὖν τῇ ὡρισμένῃ βουλῇ καὶ προγνώσει τοῦ θεοῦ ἔκδοτον λαβόντες διὰ χειρὸς ἀνόμων, τοῦ Ἰούδα καὶ τοῦ Πιλάτου, τοῦ μὲν πωλοῦντος, τοῦ δὲ φραγελλοῦντος, τοῦ μὲν φιλοῦντος δολίως, τοῦ δὲ ἀνωφελῶς πτοουμένου. Ἔκδοτον λαβόντες διὰ χειρὸς ἀνόμων προσπήξαντες ἀνείλατε· ἄδικον, ὦ τάλανες, ἐπ’ αὐτῷ εἰργάσασθε φόνον· ἀθῷον, ὦ παράνομοι, ἑκουσίως ἐξεχέατε αἷμα· προσπήξαντες τὴν ζωὴν τῷ ξύλῳ ἀνείλατε τὸν ἀναιροῦντα τὴν πλάνην, μετὰ νεκρῶν τὴν ζωὴν ἀποθέμενοι.