Μὴ φοβηθῆτε ἀπὸ τῶν ἀποκτεννόντων τὸ σῶμα, τὴν δὲ ψυχὴν μὴ δυναμένων ἀποκτεῖναι, καὶ ὡς ζωὴν ἐμελέτα τὸν θάνατον. Οὐ σταυρὸς αὐτὸν τῆς μαθητείας ἀπέστησεν, οὐχ ἧλοι τὴν εὐσέβειαν ἐσάλευσαν, οὐκ Ἰουδαῖος συκοφαντῶν, οὐ Καιαφᾶς κατηγορῶν, οὐ Πιλᾶτος μαστίζων, οὐ στρατιῶται χλευάζοντες, οὐκ οἰκέτης ῥαπίζων. Εἶχεν γὰρ τοῖς τοῦ σταυρουμένου ῥήμασιν τὸ ἐνέχυρον· ἡ τῶν παθῶν πεῖρα τῆς ἀναστάσεως ἀνεζωγράφει τὴν ἔκβασιν. «Μία, φησίν, ἐφ’ ἑκατέρῳ τῶν πραγμάτων ἐξενήνεκται ψῆφος. Αὐτὸς προλαβὼν ὁ κρινόμενος ἀπεφήνατο, αὐτὸς εἶπεν· Ἰδοὺ ἀναβαίνομεν εἰς Ἱεροσόλυμα καὶ παραδοθήσεται ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου τοῖς ἔθνεσιν καὶ μαστιγώσουσιν αὐτὸν καὶ θανατώσουσιν καὶ τῇ τρίτῃ ἡμέρᾳ ἀναστήσεται.» Ἔδει προχωρῆσαι πρὸς πίστιν τὰ σκυθρωπότερα, ἔδει προλαβεῖν πρὸς πεῖραν τὰ λυπηρότερα καὶ τότε τῶν φαιδρῶν ἐπενεχθῆναι τὴν μέθεξιν. Οὐχ ὡς ἐπὶ στυγνοῖς ἐδυσφόρει τοῖς χείροσιν, ἀλλ’ ὡς ἐπ’ ἀληθέσιν τοῖς ὁρωμένοις ἑόρταζεν. Τοῖς πρώτοις κατενόει τὰ δεύτερα· γέγονεν ὅπερ ἤκουσεν, ἧκεν ὅπερ ἐπίστευσεν. Ὁ σταυρὸς προεχώρησεν, ὁ σταυρώσας ἐλήλεκτο, ὁ σταυρωθεὶς δεδόξαστο. Τῶν ὁρωμένων ἡ μαρτυρία συνέτρεχεν· τοῦ ναοῦ διήρητο τὸ καταπέτασμα, ἡ χάρις ἐξέφυγεν, γῆ κάτωθεν ἐσαλεύετο, ἥλιος ἄνωθεν μικροῦ κατεσβέννυτο.