Χειμὼν ἦν· καὶ περιεπάτει ὁ Ἰησοῦς ἐν τῇ στοᾷ Σολομῶντος. Ἰησοῦς ὁ περιπατῶν ἐπὶ πτερύγων ἀνέμων, ὁ περιπατῶν ὡς ἐπ’ ἐδάφους ἐπὶ θαλάσσης· καὶ ὁ προφήτης ἔλεγε πρὸς αὐτόν· «Κύριε, ἐν τῇ θαλάσσῃ ἡ ὁδός σου, καὶ αἱ τρίβοι σου ἐν ὕδασι πολλοῖς, καὶ τὰ ἔτη σου οὐ γνωσθήσονται.» Ἐκύκλωσαν οὖν αὐτὸν οἱ Ἰουδαῖοι. Ἐκύκλωσαν οὐ πιστεύοντες, ἀλλὰ πειράζοντες ἐκύκλωσαν. Τοῦτο καὶ αὐτὸς ὁ προφήτης ἔλεγε<ν>· «Περιεκύκλωσάν με κύνες πολλοί, συναγωγὴ πονηρευομένων περιέσχον με.» Καὶ πάλιν· «Ἐκύκλωσάν με ὡσεὶ μέλισσαι κηρίον καὶ ἐξεκαύθησαν ὡς πῦρ ἐν ἀκάνθαις, καὶ τῷ ὀνόματι κυρίου ἠμυνάμην αὐτούς.» Ἐκύκλωσαν οὖν αὐτὸν καὶ ἔλεγον· «Ἕως πότε τὴν ψυχὴν ἡμῶν αἴρεις;» Ἀποροῦσι πρὸς τὴν τῶν θαυμάτων ἐξουσίαν· ἀμφιβάλλουσι πρὸς τὴν τῆς θεότητος οἰκονομίαν· οὐκ ὀξυδορκοῦσι πρὸς τὴν τῶν γινομένων θαυματουργίαν. «Ἕως πότε τὴν ψυχὴν ἡμῶν αἴρεις; Οὐκ ἔχομεν, πόθεν σε δοκιμάσομεν. Ἐνεργεῖς θαύματα, ἀλλ’ ὑπομένεις ταπεινά. Ὅταν πεινῶντά σε βλέπωμεν, σκανδαλιζόμεθα· ὅταν ἐκ πέντε ἄρτων πεντακισχιλίους ἴδωμέν σε τρέφοντα, καταπληττόμεθα. Βλέπομέν σε πιεῖν αἰτοῦντα παρὰ γυναικὸς Σαμαρείτιδος, καὶ καταπίπτομεν. Ὅταν σου πάλιν ὡς ἀνδρὸς ψιλοῦ καταφρονήσωμεν, βλέπομέν σε διὰ πηλοῦ ὀφθαλμοὺς χαριζόμενον ἐκ γενετῆς τυφλῷ· καὶ τὸν τοῦ παραδείσου κεραμέα φανταζόμεθα. Ἕως πότε τὴν ψυχὴν ἡμῶν αἴρεις;