Νουθέτει τοὺς ὑπηκόους, τὰ μὲν σωματικὰ καὶ λάγνα μὴ κατ’ εἶδος ἐξαγορεύειν· τὰ δὲ λοιπὰ πάντα κατ’ εἶδος νύκτωρ τε καὶ μεθ’ ἡμέραν ἀναμνημονεύειν πλημμελημάτων· ἀκεραίους μὲν πάντη πρὸς ἀλλήλους εἶναι γύμναζε, ἑαυτὸν τόπον προβαλλόμενος, φρονίμους δὲ λίαν πρὸς δαίμονας. Μὴ λανθανέτω σε ὁ τῶν προβάτων σκοπὸς ἐπὶ ταῖς σχέσεσιν ἑαυτῶν· σκοπὸς γὰρ τοῖς λύκοις τοὺς σπουδαίους διὰ ῥᾳθύμων καταλύειν. Μὴ ὄκνει αἰτούμενος, καὶ ὑπὲρ πάντη ἀμελῶν προσευχόμενος· οὐχ ἵνα ἐλεηθῶσιν (τοῦτο γὰρ τέως ἀδύνατον, ἐκείνων μὴ συνεργούντων), ἀλλ’ ὅπως διὰ Θεοῦ ἐγερθῶσιν εἰς σπουδήν. Ἀσθενεῖς αἱρετικοῖς μὴ συνεσθιέτωσαν· καθώς, καὶ ἐν τοῖς κανόσιν εἴρηται· δυνατοὶ δὲ ἐν καιρῷ, ἐὰν ὑπὸ ἀπίστων πίστει προτρέπωνται, καὶ θέλωσιν πορευθῆναι, πορευέσθωσαν. Πρὸς τὴν τοῦ Κυρίου δόξαν μὴ προφασίζου ἄγνοιαν· ὁ γὰρ μὴ εἰδώς, καὶ ποιήσας ἄξια πληγῶν, δαρήσεται, ὅτι οὐ μεμάθηκεν.