Τὸ γὰρ πνεῦμα τὸ ἅγιον ἐπῆλθεν ἐπ’ αὐτὴν καθαῖρον αὐτὴν καὶ δύναμιν δεκτικὴν τῆς τοῦ λόγου θεότητος παρέχον αὐτῇ, ἅμα δὲ καὶ γεννητικήν, καὶ τότε ἐπεσκίασεν αὐτῇ ἡ τοῦ θεοῦ τοῦ ὑψίστου ἐνυπόστατος σοφία καὶ δύναμις, ὁ υἱὸς τοῦ θεοῦ, ὁ τῷ πατρὶ ὁμοούσιος, οἱονεὶ θεῖος σπόρος καὶ συνέπηξεν ἑαυτῷ ἐκ τῶν ἁγνῶν αὐτῆς καὶ καθαρωτάτων αἱμάτων σάρκα ἐμψυχωμένην ψυχὴν λογικήν τε καὶ νοεράν, ἀπαρχὴν τοῦ ἡμετέρου φυράματος, οὐ σπερματικῶς, ἀλλὰ δημιουργικῶς διὰ τοῦ ἁγίου πνεύματος, οὐ ταῖς κατὰ μικρὸν προσθήκαις ἀπαρτιζομένου τοῦ σχήματος, ἀλλ’ ὑφ’ ἓν τελειωθέντος, αὐτὸς ὁ τοῦ θεοῦ λόγος χρηματίσας τῇ σαρκὶ ὑπόστασις· οὐ γὰρ προϋποστάσῃ καθ’ ἑαυτὴν ἡνώθη ὁ τοῦ θεοῦ λόγος, ἀλλ’ ἐνοικήσας τῇ γαστρὶ τῆς παρθένου ἀπεριγράπτως ἐν τῇ αὑτοῦ ὑποστάσει ἐκ τῶν ἁγνῶν τῆς ἀειπαρθένου αἱμάτων σάρκα ἐμψυχωμένην ψυχὴν λογικήν τε καὶ νοερὰν ὑπεστήσατο, ἀπαρχὴν προσλαβόμενος τοῦ ἀνθρωπείου φυράματος, αὐτὸς ὁ λόγος γενόμενος τῇ σαρκὶ ὑπόστασις, ὥστε ἅμα σάρξ, ἅμα θεοῦ λόγου σὰρξ ἔμψυχος λογική τε καὶ νοερά.