Ὁ Ἰωσήφ: Πρὸς τοῦτο λέγω καὶ μέμνησθε ὅτι τότε ψυχαὶ σώζονται, ὅταν ἀρθῇ ἀπ’ αὐτῶν τὰ μεθ’ ὧν τῆς ἀπωλείας μετέχουσιν, ἀναφαιρέτων δ’ ἐκείνων μενόντων, κατ’ οὐδὲν ἦττον καὶ αὖθις ἀπόλλυνται, μηδὲν ἐκ τῶν γραμμάτων ἢ τῶν λόγων ὠφεληθεῖσαι, ὧν εἰκῇ καὶ μάτην τινὲς αὐταῖς ἐχαρίσαντο. Ὑμεῖς οὖν, εἰ ὅλως αἱρεῖσθε συναφθῆναι τοῖς ὀρθοδόξοις, καθὰ καὶ λόγοις ὑπεσχέθητε καὶ γράμμασιν ὑπεγράψατε φυλάττειν καὶ στέργειν ἀμείωτα, ὅσα ἡ τῆς Κωνσταντινουπόλεως ἐκκλησία ὀρθοδόξως τηρεῖ, ἀπόστητε πάντῃ τοῦ καὶ τὸν Ῥώμης ἅγιον ἢ ὀρθόδοξον λέγειν, τοῦ συμφορένειν τοῖς ὑπ’ αὐτόν, τοῦ συλλειτουργεῖν τοῖς εἰς προφανῆ καὶ ἀσύγγνωστα πάθη ἁλισκομένοις, τοῦ συνεύχεσθαι τοῖς αἱρετικοῖς καὶ ἁπλῶς παντὸς πάθους χωρίζοντος ὑμᾶς τοῦ τῶν ὀρθοδόξων πληρώματος, ὡς, ἐὰν οὕτω μενόντων ὑμῶν, ὡς «χθὲς καὶ πρώην», ἑνωθῶμεν ἡμεῖς σήμερον διὰ τοῦ συλλειτουργῆσαι, κινδυνεύει τὰς ἐν Συρίᾳ τρεῖς ἐκκλησίας τοῦ οἰκουμενικοῦ καὶ τῆς ὑπ’ αὐτὸν ἐκκλησίας ἀπορραγῆναι καὶ τοὺς τὴν ἄμικτον ταύτην ἕνωσιν ποιησαμένους, ὁποῖοι ἂν ὦσι, καθαιρεθῆναι ὑμᾶς τε πάλιν εἰς τὰ συνήθη ἑκουσίως ἢ ἄλλως ἐπαναστρέψαντας, ἀναισχυντοτέρους πρὸς ταῦτα γενέσθαι καὶ ὁλικόν, οὐ μερικὸν ἀποβῆναι τὸ σχίσμα καὶ τὸ ἡμέτερον γένος γέλωτα ὄφλειν αἰώνιόν τε καὶ δυσαπόνιπτον.