Οὕτω γὰρ ἂν εὐθὺς τῷ τοῦ Θεοῦ προσώπῳ ἐμφανιζόμενος [οὕτω], μικροῦ ἐλέους ἐτύγχανον. Ὅς, τό γε νῦν ἔχον, τῶν μεγίστων ἀστοχήσας ἐλπίδων, ὀδυνηρὸν ἕλκω βίον καὶ ἄχαριν. Ὢ πρὸ πόσων ἐνιαυτῶν τῇ μελέτῃ ταύτῃ ἐνησχολούμην, ποσάκις ὑπὲρ τούτου τὸ θεῖον ἠνώχλησα, «Κύριε» λέγων «καὶ Θεὲ τῆς ζωῆς μου, ὡς οἶδας προξένησόν μοι τὸ ζῆν ἐν σοί, καὶ ὡς δύνασαι δυνάμωσόν με ἀποθανεῖν ὑπὲρ σοῦ. Ἢ δ’ οὖν λάβε ἀπ’ ἐμοῦ τὴν ψυχήν μου, ὅτι οὐκ εἰμὶ ζωῆς ἄξιος». Ὢ μακαρίων ἐννοιῶν, ἅσπερ κατὰ τὴν νύκτα ἐκείνην ἐν ἐμαυτῷ ἔστρεφον, προσδόκιμον ἔχων τὸν θάνατον. Ὤ, χαρᾶς ἀνεκφράστου καὶ χρηστῶν ἐνθυμήσεων! Αὔριον γὰρ ἔλεγον τῷ Χριστῷ παραστήσομαι. Αὔριον ὄψομαι τὸ ἀθέατον κάλλος. Ἤδη, νῦν ὁσονούπω, σωθήσομαι. Νῦν ἐρῶ τῷ Κυρίῳ «Ἰδοὺ διὰ τὸν σὸν νόμον θανάτου καὶ αὐτὸς πεῖραν ἔλαβον». Ἀλλά, κρίμασιν ἀῤῥήτοις, τοῦ τυχεῖν μὲν τοῦ τοιούτου τέλους ἀπέτυχον, τοῦ Χριστοῦ δὲ τῇ χάριτι, τοῦ τῆς προαιρέσεως μισθοῦ οὐδαμῶς. Πανταχοῦ γὰρ καὶ ἡ γνώμη, ὡς τοῖς ἁγίοις δοκεῖ, ὅταν ἀπηρτισμένη ᾖ, ὁλόκληρον λαμβάνει τὸν στέφανον.