Ὀφείλομεν δὴ οὖν ἀκριβῶς εἰδέναι ὅτι πάσης τῆς τοῦ Ἀδὰμ αἰτίας ἀναιρεθείσης παρὰ τοῦ Κυρίου, ἕκαστος εἴ τι πάσχει κατ’ ἰδίαν αἰτίαν πάσχει κακόν, ἀθετήσας διὰ τῆς οἰκείας ἀπιστίας εἴτ’ οὖν ἐκ φιληδονίας, ἣν ἔλαβε μυστικῶς ἐν τῷ βαπτίσματι τελειότητα. Εἰ γὰρ καὶ ὁ ἄνθρωπος οὔπω ἔγνω ὃ ἔλαβεν, ἀτελὴς ὢν τῇ πίστει καὶ ἐλλιπὴς ὢν τῇ ἐργασίᾳ, ἀλλ’ ὁ Θεὸς τὸ τέλειον ἐδωρήσατο. Φησὶ γάρ· «Πᾶν δώρημα τέλειον ἄνωθέν ἐστι καταβαῖνον παρὰ τοῦ Πατρὸς τῶν φώτων.» Τοῦτο δὲ αὐτὸ τὸ τέλειον οὐχ ἁπλῶς οὐδ’ ὡς ἔτυχεν εὑρίσκει τις, κἂν ἀνθρωπίνην σοφίαν καὶ πᾶσαν κοσμικὴν σύνεσιν παρεισενέγκῃ, εἰ μὴ δι’ ἐργασίας τῶν τοῦ Χριστοῦ ἐντολῶν, καὶ τοῦτο ἀναλόγως· κατὰ γὰρ τὴν διαφορὰν τῆς ἐργασίας, διαφόρως καὶ ἡ δωρεὰ ἡμῖν ἀποκαλύπτεται. Μηδεὶς οὖν ἑαυτὸν συνιστανέτω λόγοις καὶ σχήμασιν, ἐκείνην μὴ ἔχων τὴν σύνεσιν. Φησὶ γάρ· «Οὐχ ὁ ἑαυτὸν συνιστάνων ἐκεῖνός ἐστι δόκιμος, ἀλλ’ ὃν ὁ Κύριος συνίστησι.» Καὶ αὐτὸς δὲ ὁ παρὰ τοῦ Κυρίου τὰς συστάσεις λαμβάνων, ὀφείλει ὀρθῷ φρονήματι κεχρῆσθαι καὶ εἰδέναι ἀκριβῶς ὅτι ὅσον ἄν τις ἠγωνίσατο κατὰ τῆς ἑαυτοῦ ἀπιστίας, καὶ προέκοψε τῇ πίστει, καὶ κατέλαβέ τι ἀγαθόν, οὐ κατὰ γνῶσιν μόνον ψιλὴν ἀλλὰ καὶ κατ’ ἐνέργειαν, οὐδὲν πλέον εὗρεν ἢ εὑρεῖν δυνήσεται, εἰ μὴ ὃ προειλήφει μυστικῶς διὰ τοῦ βαπτίσματος, ὅπερ ἐστὶν ὁ Χριστός. «