Ὁ δὲ τοῦτο πιστεύων ἐργάζεται λοιπὸν τὰς ἐντολὰς τοῦ Χριστοῦ, καὶ οὐ περιεργάζεται τὴν φύσιν αὐτοῦ. Ὅθεν ἡμεῖς παρὰ τοῦ ἁγίου Παύλου τοῦτο μαθόντες, ἀκριβῶς οἴδαμεν ὅτι πᾶς ὁ τὴν ἐντολὴν τοῦ Χριστοῦ μὴ ἐργαζόμενος τὴν φύσιν αὐτοῦ περιεργάζεται, ὁ δὲ πιστεύων καὶ ἐργαζόμενος λαμβάνει Πνεῦμα ἅγιον, καὶ θεοδίδακτος γίνεται, καὶ ποταμοῦ δίκην προχέει καὶ ἑτέροις τὴν ἀλήθειαν, κατὰ τὸν λόγον τοῦ Κυρίου εἰρηκότος· «Ὁ πιστεύων εἰς ἐμέ, καθὼς εἶπεν ἡ Γραφή, ποταμοὶ ἐκ τῆς κοιλίας αὐτοῦ ῥεύσουσιν ὕδατος ζῶντος. Τοῦτο δέ, φησίν, ἔλεγε περὶ τοῦ Πνεύματος, οὗ ἤμελλον λαμβάνειν οἱ πιστεύοντες εἰς αὐτόν.» Ἄκουε πάλιν τί λέγει ὁ Παῦλος περὶ αὐτοῦ ὃν σὺ ἀδεῶς μερίζεις· «Αὐτῷ, φησίν, πᾶν γόνυ κάμψει ἐπουρανίων καὶ ἐπιγείων καὶ καταχθονίων, καὶ πᾶσα γλῶσσα ἐξομολογήσηται ὅτι Κύριος Ἰησοῦς Χριστὸς εἰς δόξαν Θεοῦ Πατρός.» Ἆρ’ οὖν οὐ φρίξεις ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ, προσκυνουσῶν αὐτὸν τῶν προειρημένων ἁγίων δυνάμεων ἀπεριέργως, καὶ δοξαζόντων τὸν Θεὸν ὑπὲρ τοῦ ἀφράστου τῆς ἑνώσεως μυστηρίου; Ἀλλὰ μέλλεις καὶ τότε μερίζειν αὐτὸν καὶ λέγειν τὸ πῶς; Ἐκεῖ μὲν οὖν, ὡς οἶμαι, ὑπὸ τοῦ φόβου κεκαρωμένος ταῦτα πάντως οὔτε εἴπῃς, οὔτε ἐννοήσῃς, πλὴν προσδόκα ὅτι ἃ ὧδε ἐφρόνησας, ταῦτά σοι κἀκεῖ λογισθήσεται. Διὰ τοῦτο μετανόησον ἐπὶ τῇ κακοπιστίᾳ σου, ὦ ἄνθρωπε, καὶ ὡς θέλει ὁ Χριστὸς οὕτως αὐτῷ καὶ πίστευε.