Μετάνοια δέ, ὡς οἶμαι, οὔτε καιροῖς, οὔτε πράγμασι περιώρισται, ἀλλὰ διὰ τῶν τοῦ Χριστοῦ ἐντολῶν ἀναλόγως ἐπιτηδεύεται. Ἐντολαὶ δέ τινες περιεκτικώτεραι τυγχάνουσι, πολλὰς τῶν ἑνικῶν ἐν ἑαυταῖς περιέχουσαι, καὶ πολλὰς κακίας ὑφ’ ἓν περικόπτουσαι. Οἷον γέγραπται· «Παντὶ τῷ αἰτοῦντί σε δίδου», καί· «Τὸν αἴροντα τὰ σὰ μὴ κωλύσῃς», καί· «Τὸν θέλοντα δανείσασθαι ἀπὸ σοῦ μὴ ἀποστραφῇς.» Ταῦτα δὲ ἑνικά ἐστι· περιεκτικὸν δὲ ἐπὶ τούτοις τό· «Πώλησόν σου τὰ ὑπάρχοντα, καὶ δὸς πτωχοῖς»· καί· «Ἄρον τὸν σταυρόν σου, καὶ δεῦρο ἀκολούθει μοι», σταυρὸν λέγων τὴν τῶν ἐπερχομένων θλίψεων ὑπομονήν. Ὁ οὖν πάντα διαδοὺς πτωχοῖς καὶ ἄρας τὸν σταυρὸν αὐτοῦ πάσας τὰς ἐντολὰς τὰς προειρημένας ἐφάπαξ ἐποίησε. Καὶ πάλιν· «Βούλομαι, φησί, προσεύχεσθαι τοὺς ἄνδρας ἐν παντὶ τόπῳ, ἐπαίροντας ὁσίους χεῖρας», καὶ ἐπὶ τούτοις· «Εἴσελθε εἰς τὸ ταμιεῖόν σου, καὶ πρόσευξαι ἐν τῷ κρυπτῷ», καὶ πάλιν· «Ἀδιαλείπτως προσεύχεσθε.» Ὁ δὲ εἰσελθὼν εἰς τὸ ταμιεῖον αὐτοῦ καὶ ἀδιαλείπτως προσευχόμενος τὴν ἐν παντὶ τόπῳ προσευχὴν περιέκλεισε. Καὶ πάλιν φησίν· «Οὐ πορνεύσεις, οὐ μοιχεύσεις, οὐ φονεύσεις», καὶ ὅσα τοιαῦτα· καὶ ἐπὶ τούτοις· «Λογισμοὺς καθαιροῦντες καὶ πᾶν ὕψωμα ἐπαιρόμενον.» Ὁ δὲ καθαιρῶν λογισμοὺς πάσας τὰς προειρημένας κακίας ἀπέκλεισε.