Καὶ Ἠσαίας δὲ καὶ Ἰερεμίας, Ἰεζεκιήλ τε καὶ Δανιήλ, καὶ οἱ λοιποὶ προφῆται τῷ τε λαῷ καὶ τοῖς ἔθνεσι τὰ μέλλοντα θλιβερὰ κατὰ τὴν ἑκάστου ἁμαρτίαν ἐπέρχεσθαι αὐτοῖς προεφήτευον, ἅμα καὶ τὰς αἰτίας καὶ τὰς ἐπιφορὰς προδηλώσαντες· φησὶ γάρ· Ἀνθ’ ὧν ἐλάλουν τάδε, καὶ ἐποίουν τάδε, ἐπέλθοι αὐτοῖς τάδε καὶ τάδε. Καὶ ἐν τῷ ψαλμῷ ὁ μακάριος Δαβὶδ τοῦτο φανεροποιῶν ἔλεγεν· «Ἔγνων, Κύριε, ὅτι δικαιοσύνη τὰ κρίματά σου, καὶ ἀληθείᾳ ἐταπείνωσάς με.» Καὶ πάλιν· «Ὄνειδος ἄφρονι ἔδωκάς με· ἐκωφώθην, καὶ οὐκ ἤνοιξα τὸ στόμα μου, ὅτι σὺ ἐποίησας.» Διόπερ καὶ ἡμεῖς ἐφ’ οἷς ἠκούσαμεν παρὰ τοῦ δικανικοῦ τὰ τοῦ ἁγίου Δαβὶδ λέγειν τῷ Θεῷ ὀφείλομεν, τό· «Ἐκωφώθην καὶ οὐκ ἤνοιξα τὸ στόμα μου ὅτι σὺ ἐποίησας», καὶ εὐχαριστεῖν ὅτι τῶν ἐπικεκαλυμμένων ἐν ἡμῖν ἐννοιῶν πονηρῶν ἔλεγχον αὐτὸν ἐπέστειλεν, ἵνα ἀκριβῶς τὰς ἐννοίας ἡμῶν ἐπιβλεψάμενοι ἑαυτοὺς διορθωσώμεθα καὶ μὴ ἀμφιβάλλωμεν εἰ τὸ πλεῖστον τῆς ἑαυτῶν κακίας ἀγνοοῦμεν.