Κἂν οἱ προφῆται τὴν συμφορὰν ὀδυρόμενοι τῆς κατοχῆς ἐπεσχέθησαν· αἱ μὲν γὰρ εἶχον ἀναφέρειν τὰ γεγονότα πρὸς ἁμαρτίας μεγάλας καὶ προσεχεῖς, ὧν ἡ μνήμη τοὺς λυπηροὺς λογισμοὺς ἐκκρούειν οἶδε, τὸ μὴ ἀδίκως παθεῖν ὑποβάλλουσα· τῇ δέ, ἄρα τί τοσοῦτον ἡμάρτηται; Τίς αὐτῇ πονηρὸς δαίμων ἐβάσκηνε τῆς εὐδαιμονίας; Τίς ἐς τοσοῦτον ἠρμένην καὶ μικροῦ τῶν νεφελῶν παραψαύουσαν, ἐς τοσοῦτον βάραθρον ὦσε κατενεγκών; Οὐ τῇ εὐσεβείᾳ διαφέρουσα τῶν ἄλλων ὑπῆρχε, πάσης αἱρετικῆς ἀπείρατος λύμης εἰς δεῦρο καὶ τὴν Παύλου παρακαταθήκην ἐπακριβῶς διασώζουσα; Οὐ τὴν εἰς τὰ θεῖα τιμὴν καὶ αἰδῶ καὶ τοὺς ἱεροὺς ἄνδρας, ὅσοι τε τοῦ ἱερατικοῦ καὶ ὅσοι μοναχικοῦ καταλόγου, καὶ τοὺς οἰκείους ποιμένας μάλιστα μηδεμιᾷ τῶν πρωτείων παραχωροῦσα; Τί δὲ οὐκ εὐλαβείας αὐτῇ ἔμελε καὶ ἀρετῆς ἁπάσης καὶ ἀνδράσιν ἁγίοις ἐκόμα καὶ Θεῷ φίλοις; Οὐ λέγω τοὺς πάλαι καὶ ἐκ μακρῶν τῶν χρόνων, ὧν καὶ τὰ λείψανα καὶ οἱ τάφοι θαυμάτων πηγαὶ καὶ μύρων καὶ ἰαμάτων, καὶ τὰ ὀνόματα μόνα μεγάλα δύναται πρὸς ὠφέλειαν, ἀλλὰ καὶ τοὺς ἄχρι νῦν περιόντας. Οὐ τῷ μεγάλῳ μάρτυρι, τῷ ἑαυτῆς γεννήματι καὶ προστάτῃ καὶ πολιούχῳ τοσοῦτον ἐθάρρει, τῇ πείρᾳ μαθοῦσα πολλάκις τὴν αὐτοῦ δύναμιν, ὡς μὴ ὅτι προστασίας ἑτέρας οὐδέν τι δεῖσθαι νομίζειν, ἀλλὰ καὶ ἄλλων δι’ αὐτοῦ προστατεῖν δύνασθαι;