Ὁ μὲν ἐν αὐτοῖς Μακεδόσι πιπράσκεται, ὁ δὲ εἰς Τριβαλλοὺς ἐκτοπίζεται. Ὁ δὲ εἰς Θρᾴκην μεταχωρεῖ, τοῖς ἄγουσιν ἐφεπόμενος, καὶ ὁ μὲν εἰς Ἀσίαν διαπερᾷ δουλεύσων, ὁ δ’ εἰς Βιθυνίαν διὰ τοῦ βασιλεύοντος ἄστεος· τοὺς γὰρ πολλοὺς καὶ θεατρίσαντες μόνον εἰς ἡμετέραν αἰσχύνην, εἶτα λαβόντες ἀπίασιν. Τὰ δ’ αὐτὰ καὶ γυναῖκες πάσχουσι, μάλιστα τῶν εὐγενῶν ποτε καὶ πλουσίων, ὑπ’ ἀγενοῦς εἰ τύχοι καὶ τριδούλου βαρβάρου. Παπαῖ τοῦ μεγέθους τῶν συμφορῶν, εἰς οἷον ἄρα τὰ χριστιανῶν πράγματα τέλος ἐλήλακεν. Οὐκέτι κατέχειν ἑαυτοὺς οἱ φόνιοι θῆρες ἐθέλουσιν, ἀλλ’ ἐξᾶραι ἅπαν τὸ γένος διανοοῦνται καὶ μόνοι τῶν ἐπὶ γῆς ἁπάντων ἐγκρατεῖς καταστῆναι, τάχα δὲ δὴ τοῦτο καὶ ἰσχύσουσιν· οὐ γὰρ καλῶς ἔχουσιν ἡμῖν καὶ τοῖς ἡμετέροις ὁ ἀντίχριστος ἐπιστήσεται καὶ τὸν ἑαυτοῦ ζυγὸν ἐπιθήσει, προσδόκιμος ἤδη γε ὤν, ἐκνενευρισμένοις δὲ καὶ δεδουλωμένοις, ἵνα δὴ τῶν ἡμετέρων ἀρχόντων πολὺ πρότερον ἄρξῃ καὶ βουλομένων.