Τρανότατα γοῦν διδάσκει, μηδὲν ἠρνῆσθαι παντάπασι τῶν ἡμετέρων τὸν θεὸν σαρκωθέντα, πλὴν τῆς ἁμαρτίας, ἐπεὶ μὴ δὲ τῆς φύσεως ἦν, οὐχ’ ἁπλῶς ἄνθρωπον, ἀλλ’ αὐτὸ κατ’ οὐσίαν ὅλην ἀληθῶς ἄνθρωπον ὄντα διαρρήδην ἀποφηνάμενος· οὗ κυρίως εἶναι διὰ τῶν ἐπαγομένων, καὶ τὴν κλῆσιν ἀνθρωπικῶς οὐσιωθέντος διατεινόμενος φησίν· Ἡμεῖς δὲ τὸν Ἰησοῦν οὐκ ἀνθρωπικῶς ἀφορίζομεν, ἐπεὶ μὴ ψιλὸν ἄνθρωπον αὐτὸν δογματίζομεν, τέμνοντες τὴν ὑπὲρ ἔννοιαν ἕνωσιν. Οὐσιωδῶς γὰρ, ἀλλ’ οὐχ’ ὡς ἀνθρώπων αἰτίου, ἐπ’ αὐτοῦ τοῦ φύσει θεοῦ καθ’ ἡμᾶς ἀληθῶς οὐσιωθέντος, τὸ ἄνθρωπος ὄνομα λέγομεν. Οὐ δὲ γὰρ ἄνθρωπος μόνον, ὅτι καὶ θεὸς ὁ αὐτὸς, οὐ δὲ ὑπερούσιος μόνον, ὅτι καὶ ἄνθρωπος ὁ αὐτὸς, εἴπερ μὴ ψιλὸς ἄνθρωπος, μήτε γυμνὸς ὑπάρχει θεὸς, ἀλλ’ ἄνθρωπος ἀληθῶς ὁ διαφερόντως φιλάνθρωπος.