Ἐκεῖνο γὰρ φύσει μονώτατον τέλειον, τὸ ἀσύνθετον καὶ ἀσκέδαστον, καὶ φεῦγον ἐφίσης τό τε καθ’ ὑπόστασιν μοναδικὸν, καὶ τὸ καθ’ ὕλην δυϊκὸν, καὶ τὸ κατ’ οὐσίαν πληθυντικόν· ὅπερ καὶ διὰ τοῦ πεμφθέντος τόμου συνοπτικῶς ἐμφήνας εἶπον· «Ταυτὸν γάρ ἐστιν ὑπερβαθῆναι δυάδα, καὶ μὴ στῆναι μέχρι δυάδος, καὶ πάλιν ὁρισθῆναι τριάδα, καὶ μέχρι τριάδος στῆναι τῆς μονάδος τὴν κίνησιν, εἴπερ μοναρχίαν πρεσβεύομεν, οὐκ ἀφιλότιμον, ὡς ἑνὶ προσώπῳ περιγεγραμμένην, ἢ πάλιν ἄτακτον, ὡς εἰς ἄπειρον χεομένην, ἀλλ’ ἣν ὁμότιμος φύσει τριὰς, Πατὴρ καὶ Υἱὸς καὶ Πνεῦμα συνίστησιν ἅγιον». Καὶ πάλιν· «Εἴπερ μονὰς, ἀλλ’ οὐ δυὰς, καὶ τριὰς, ἀλλ’ οὐ πλῆθος ἡ θεότης, ὡς ἄναρχος, ἀσώματός τε καὶ ἀστασίαστος».