Τὴν ἁγίαν ὅλην Γραφὴν σαρκὶ διαιρεῖσθαι λέγομεν καὶ πνεύματι καθάπερ τινὰ πνευματικὸν ἄνθρωπον οὖσαν. ὁ γὰρ τὸ ῥητὸν τῆς Γραφῆς εἰπὼν εἶναι σάρκα, τὸν δὲ ταύτης νοῦν πνεῦμα, ἤγουν ψυχήν, τῆς ἀληθείας οὐχ ἁμαρτήσεται. σοφὸς δὲ προδήλως ὁ τὸ μὲν φθειρόμενον ἀφείς, ὅλος δὲ τοῦ ἀφθάρτου γενόμενος. ϙβ. Ὁ μὲν νόμος σάρξ ἐστι τοῦ κατὰ τὴν ἁγίαν Γραφὴν πνευματικοῦ ἀνθρώπου, αἴσθησις δὲ οἱ προφῆται, τὸ δὲ Εὐαγγέλιον ψυχὴ νοερὰ διὰ σαρκὸς τοῦ νόμου καὶ δι’ αἰσθήσεως τῶν προφητῶν ἐνεργοῦσα καὶ τὴν ἑαυτῆς δύναμιν ταῖς ἐνεργείαις ἐκφαίνουσα. ϙγ. Σκιὰν μὲν εἶχεν ὁ νόμος, εἰκόνα δὲ οἱ προφῆται τῶν ἐν τῷ Εὐαγγελίῳ θείων καὶ πνευματικῶν ἀγαθῶν, αὐτὸ δὲ τὸ Εὐαγγέλιον αὐτὴν παροῦσαν ἡμῖν διὰ τῶν γραμμάτων ἔδειξε τὴν ἀλήθειαν τὴν τῷ νόμῳ προσκιασθεῖσαν καὶ τοῖς προφήταις προεικονισθεῖσαν. ϙδ. Ὁ τὸν νόμον διὰ βίου καὶ πολιτείας ἐπιτελῶν μόνων τῶν τῆς κακίας ἀργεῖ συμπερασμάτων καταθύων τῷ Θεῷ τῶν ἀλόγων παθῶν τὴν ἐνέργειαν· καὶ τούτῳ πρὸς σωτηρίαν ἀρκεῖται τῷ τρόπῳ διὰ τὴν ἐν αὐτῷ πνευματικὴν νηπιότητα. ϙε. Ὁ τῷ προφητικῷ λόγῳ παιδαγωγούμενος πρὸς τῇ ἀποβολῇ τῆς τῶν παθῶν ἐνεργείας καὶ τὰς κατὰ ψυχὴν συνισταμένας αὐτῶν ἐκτίθεται συγκαταθέσεις, ἵνα μὴ τῷ χείρονι, φημὶ δὴ τῇ σαρκί, δοκῶν κακίας ἀπέχεσθαι τῷ κρείττονι, λέγω δὲ τῇ ψυχῇ, λάθῃ ταύτην δαψιλῶς ἐνεργούμενος. ϙϛ.