Τουτέστιν, ἐάν τις πολλῶν γένηται παίδων πατήρ, καὶ παρεκταθῇ ἡ ζωὴ αὐτοῦ ἐπὶ χρόνον μακρόν, καὶ ἐς τοσοῦτον θανάτου πεῖραν οὐ λάβῃ, καὶ τὴν ψυχὴν αὐτοῦ ἐν ἀγαθοεργίαις χρηστότητος οὐκ ἐμπλήσῃ, καὶ ἴσως ταφῆς ὡς κακοῦργος κατὰ τὸ τέλος οὐκ ἀξιωθῇ, προέκρινα τούτου τὸ γαστρὸς μητρῴας ἐκπεσὸν ἄωρον ἔμβρυον, διότι τοῦτο εἰκῇ παρεγένετο εἰς τὸ εἶναι, ὡς μήπω εἴτ᾽ ἀγαθοῦ τινος εἴτε κακοῦ γευσάμενον, καὶ λαθραίως εἰς φθορὰν ἄπεισι μὴ ἐλθὸν ὅλως εἰς φῶς, ὅθεν καὶ ἐν ἀμνηστίᾳ ἔσεται, ὡς μὴ ὑπό τινος γινωσκόμενον. Καὶ γὰρ φῶς οὐκ ἐθεάσατο, ὡς ἐκπεπτωκὸς τῆς μητρῴας νηδύος νεκρόν, καὶ ἐν πείρᾳ οὐ γέγονε τῆς οἱασοῦν ἡδυτάτης ἀπὸ κόπου ἀνέσεως, ὡς μὴ ὅλως τι φθάσαν ἐργάσασθαι. Τὸ τοιοῦτον γὰρ ἔμβρυον ὑπὲρ τὸν εἰρημένον ἐστὶν ἄνθρωπον, κἂν πολλοὺς μὲν οὗτος ἔζησε χρόνους, χρηστότητος δὲ οὐκ ἔλαβε πεῖραν, ὅτιπερ οὗτος μὲν ὑπὲρ τοῦ μὴ ἐργάσασθαί τι χρηστὸν λόγους δώσει καὶ τιμωρίαν ὑφέξει οὐ τὴν τυχοῦσαν, ἐκεῖνο δὲ οὐδαμῶς. Τίς δὲ κρείττονα ἡγήσεται τὸν βιώσαντα μὲν εἰς μακρόν, μήτι δὲ διαπραξάμενον ἀγαθόν; 63-9. Μὴ οὐκ εἰς τόπον ἕνα τὰ πάντα πορεύεται; Πᾶς μόχθος τοῦ ἀνθρώπου εἰς τὸ στόμα αὐτοῦ, καί γε ἡ ψυχὴ αὐτοῦ οὐ πληρωθήσεται. Ὅτι τίς περισσεία τῷ σοφῷ ὑπὲρ τὸν ἄφρονα; Διότι ὁ πένης οἶδε πορευθῆναι κατέναντι τῆς ζωῆς· ἀγαθὸν ὅραμα ὀφθαλμῶν ὑπὲρ τὸν πορευόμενον ψυχῇ.