Ἀποκρίνεται ὁ νυμφίος, ὡς δῆθεν ἐρωτῶν καὶ λέγων περὶ αὐτῆς· «τίς αὕτη ἡ ἀναβαίνουσα ἀπὸ τῆς ἐρήμου, ὡς στελέχη καπνοῦ τεθυμιαμένη;». Ἐπειδὴ γὰρ ὤφθης ἀναβαίνουσα πρός με καταλιποῦσα τὰ κάτω καὶ τὴν ἔρημον τῶν καλῶν καὶ ἀναβαίνεις ὡς στελέχη καὶ ὡς θυμιαμάτων καπνὸς εὐωδιάζων τῇ πίστει, «ἰδοὺ ἡ κλίνη», βασιλεία Σολομῶντος, Χριστοῦ, πρὸς ἣν καὶ ἀνακλίθητι, πρὸς ἣν καὶ ἀναπαύονται τὰ πλήθη τῶν σῳζομένων· ὡς «ἑξήκοντα δυνατοὶ» καθορᾶν Θεόν, ὡς ὁρᾶν δυνατόν, «ῥομφαίαν τοῦ δυνατοῦ, ὡς δυνατοί, φέροντες ἐπὶ μηρὸν καὶ πολεμεῖν δεδιδαγμένοι» κατὰ δαιμόνων καὶ παθῶν ὀλεθρίων. «Ἰδοὺ ἡ καλὴ πλησίον μου· ἰδοὺ ἡ καλή, ὀφθαλμοί σου περιστεραί, ἐκτὸς τῆς σιωπήσεώς σου». Διὰ τοῦτο καλή, καὶ καλὴ ἐκ δευτέρου, ὡς τῷ νυμφίῳ πλησιάσασα καὶ ὀφθαλμοὺς κτησαμένη διορατικοὺς καὶ ἀκεραίους καὶ καθορᾶν δυναμένους διὰ Πνεύματος ἁγίου, τοῦ ἐν εἴδει περιστερᾶς φιλανθρώπως φανέντος. Καὶ ἕτερον εἶδος ἀρετῆς ἀξιεπαίνου τὴν σιωπὴν αὐτῆς ἐπαινῶν, «ἐκτός φησιν τῆς σιωπήσεώς σου», ὥσπερ καὶ τὴν λαλιὰν αὐτῆς ἐκ διδασκάλων χειλέων προσφερομένην· ἐπαινῶ, ἔφη, «ὡς σπαρτίον κόκκινον χείλη σου, καὶ ἡ λαλιά σου ὡραία».