Προσέχετέ μου τὸν λόγον, ὅσοι φιλόχριστοι, καὶ λέξω διαρρήδην οὐδὲν ἔλαττον τοῦ προρρηθέντος. Λέγοντος γάρ μου ποτὲ περὶ τῶν θείων θυσιῶν, μοναχός τις ὑπολαβὼν λέγει μοι ὅτι “Πρὸ χρόνου βραχέος, ὄντος μου ἐν Ἱεροσολύμοις ἐν τῇ τοῦ μεγάλου Εὐθυμίου μονῇ ξένον εἶδον τεράστιον· λειτουργήσαντος γὰρ τοῦ ἱερέως καὶ τὸν θεῖον ἄρτον ὑψώσαντος καὶ μελίσαι αὐτὸν κατὰ τὸ ἔθος ἐπιχειροῦντος, ἀδελφός τις, ἐπιδραμὼν ὥσπερ ἐξεστηκώς, κατέσχε τὰς τοῦ ἱερέως χεῖρας.” Εἰς ἑαυτὸν δὲ γενόμενος, κατ’ ἰδίαν ἐπηρωτᾶτο παρὰ τοῦ ἡγουμένου Θεοστηρίκτου “Ὅτου χάριν τὰς τοῦ ἱερέως χεῖρας κατέσχες;” φησί· ὁ δὲ “Παιδίον ἔβλεπον”, ἔφη, “τὸν ἱερέα κατασφάττειν ἐπιχειροῦντα, καὶ ἐκράτησα αὐτόν, τὴν σφαγὴν διακωλῦσαι βουλόμενος.” Καὶ ἠρώτησεν ὁ γέρων: “Ποταπήν, ἀδελφέ, πρὸς τὰ τελούμενα ἅγια εἶχες τὴν πίστιν;” Καὶ εἶπεν ὁ ἀδελφός: “Συγχώρησον, πάτερ, ὅτι ἄρτον ψιλὸν καὶ οἶνον ἐλογιζόμην αὐτὰ καὶ οὐδὲν πλέον.” Καὶ εἶπεν ὁ γέρων: “Ἔμελλες, ταπεινέ, ἀπολέσθαι οὕτως κρατῶν, εἰ μή που Κύριος τὸ μέγα τοῦτο καὶ φρικτὸν μυστήριον πεφανέρωκέ σοι· καὶ πρόσεχε σεαυτῷ ἀπό γε τοῦ νῦν.” Ῥητορεύσω φιλομαθέσι καὶ ἕτερον, τῶν εἰρημένων ἐφάμιλλον.