Καὶ τοῦτον μὲν οὕτως. Τὸν δὲ Σωτῆρα τοῦ κόσμου, «τὸν βασιλέα τῆς δόξης», τὸν Υἱὸν τοῦ Θεοῦ καὶ Λόγον καὶ Θεόν, τὸν «χριστὸν τοῦ Κυρίου», τὸν ἰσχυρὸν Θεὸν καὶ ἐξουσιαστήν, τὸν τῆς μεγάλης βουλῆς ἄγγελον, τὸν θαυμαστὸν σύμβουλον, τῆς εἰρήνης τὸν ἄρχοντα, τὸν τοῦ μέλλοντος αἰῶνος κριτὴν καὶ πατέρα, «τὴν σοφίαν τοῦ Θεοῦ», τὸν σαρκοφόρον Θεόν, «τὸν ἀμνὸν τοῦ Θεοῦ τὸν αἴροντα τὴν ἁμαρτίαν τοῦ κόσμου», τὸν ἰατρὸν τῶν ψυχῶν καὶ τῶν σωμάτων ἡμῶν, τὸν καθαιρέτην τοῦ ᾅδου καὶ τοῦ θανάτου καὶ τοῦ διαβόλου καὶ τῆς αὐτοῦ συμμορίας, τὸν θρέψαντα χιλιάδας πέντε καὶ μετὰ ταῦτα τέσσαρας χιλιάδας, γυναικῶν καὶ παιδίων χωρίς, διὰ πέντε ἄρτων καὶ ἑπτά, καὶ τὰ λείψανα τούτων κοφίνους δώδεκα καὶ σπυρίδας ἑπτὰ μεστωθείσας ἦραν οἱ μαθηταί, «τὸν διδόντα τροφὴν πάσῃ σαρκί», «τὸν διδόντα τροφὴν τοῖς πεινῶσι», τὸν ἀνοίγοντα χεῖρα καὶ ἐμπιπλῶντα πᾶν ζῷον εὐδοκίας, φάγον καὶ οἰνοπότην, ὦ Ἰουδαῖοι, προσονομάζετε.