Τούτου τοῦ μύρου τὴν εὐωδίαν νεάνιδες αἰσθηθεῖσαι ψυχαὶ τῶν δικαίων ἔδραμον ὀπίσω αὐτοῦ. Ἦν γὰρ ἐκεῖ ἐν Βηθλεὲμ τῆς Ἰουδαίας ἔνδοθεν τοῦ σπηλαίου ἐξαίσιον μύρον καὶ μυροθήκη· βαβαὶ τοῦ μυστηρίου τοῦ ξένου· ἐκενώθη ἐκεῖ τότε, ἐκενώθη, ἐτέχθη ἐκεῖ μύρον οὐράνιον, μύρον σωτήριον, μύρον πᾶσαν ἔννοιαν ἐξιστῶν, μύρον ἀνέκφραστον, μύρον σωστικόν, μύρον ἅγιον καὶ ὑπεράγιον καὶ πάσης ἐννοίας ἀνώτερον, μύρον εὐωδιάζον πάντα τὰ θεῖα στρατεύματα καὶ ἁλιεῖς ἀθροῖζον εἰς μαθητείαν καὶ στρατιώτας πρὸς ἄθλησιν, ὁσίους δὲ ἐνισχῦον πρὸς ἀρετὴν καὶ γυναῖκας νευροῦν διὰ παρθενίας καὶ βίου σεμνοπρεποῦς ὀσμὴν μύρου θείου καταλαβεῖν· καὶ «διὰ τοῦτο νεάνιδες ἠγάπησάν σε». Οὐκ ἦν ἐν τῷ σπηλαίῳ ἐκείνῳ, οὐκ ἦν ἐκεῖ λοχεία τότε συνήθης, οὐ βία, οὐ μαίευσις, οὐ θεραπαινίδων παράστασις, οὐ κλίνης ἀνάπαυλα, οὐ ψυχροῦ ὕδατος θεραπεία, οὐ θερμοῦ χρεία, οὐκ ἀμφίων ἐναλλαγή, οὐ βρώματα συνήθη, οὐ κατήφεια τὸ σύνολον. Καθάπερ γὰρ μύρον ἐκ μυροθήκης κενούμενον οὐ βίαν, οὐ μολυσμόν, οὐκ ἄλλην τινὰ κέκτηται δυσκολίαν, μόνους δὲ τοὺς μεθέξοντας θέλγει τῆς τούτου εὐωδίας, οὕτω καὶ ὁ παρθενικὸς καὶ θεῖος ἐκεῖνος γεγένηται τόκος.