Τί ἐλάλει περὶ αὐτοῦ τοῦ παιδίου, ὦ θεῖε Λουκᾶ; ἃ γὰρ εἶπεν ὁ δίκαιος Συμεὼν ἡμῖν ἀπεκάλυψας· ὅτι «νῦν ἀπολύεις τὸν δοῦλόν σου, Δέσποτα» καὶ τὰ ἑξῆς· ἃ δὲ εἶπε προφητεύουσα ἡ χήρα αὕτη καὶ γηραλέα οὐκ ἐτράνωσας ἡμῖν. Ὅτ’ ἄν, φησίν, ἀκούσῃς ὅτι ἐλάλει περὶ αὐτοῦ καὶ προεφήτευε, τί ἄλλο προεφήτευε καὶ τί ἄλλο ἔλεγε τοῖς λαοῖς ἢ ταῦτα· Ὅσοι, φησί, λύτρωσιν ἀπεκδέχεσθε, ἰδοὺ ἡ λύτρωσις πεφανέρωται· ὅσοι τῶν προφητῶν τὰς ῥήσεις κατέχετε, τὸν προφητευόμενον δέξασθε σήμερον· ὅσοι τῆς ζωῆς ἔφεσιν ἔχετε, τῆς ζωῆς ἄρτι μὴ ἀπιστήσητε· ὅσοι ψυχῶν καὶ σωμάτων ῥῶσιν προσδέχεσθε, ὁ ἰατρὸς ἤδη πάρεστιν· ὅσοι τὸ φῶς περιμένετε, «προσέλθετε πρὸς αὐτὸν καὶ φωτίσθητε». «Γνῶτε ὅτι αὐτός ἐστιν ὁ Θεὸς ἡμῶν», ὁ σαρκωθεὶς δι’ ἡμᾶς, «αὐτὸς ἐποίησεν ἡμᾶς καὶ οὐχ ἡμεῖς»· αὐτὸς ἐποίησε τὴν παροῦσαν παρθένον, οὐχ ἡ παρθένος αὐτόν· ἔστι γὰρ τούτου καὶ μήτηρ καὶ δούλη, δι’ οὗ καὶ παρθένος καὶ μήτηρ, τὸ πάντων καινότατον, οὗτος δὲ ταύτης καὶ υἱὸς καὶ Δεσπότης διὰ πολλὴν συγκατάβασιν. «Αὐτὸς ἐποίησε τὴν θάλασσαν, καὶ τὴν ξηρὰν αἱ χεῖρες αὐτοῦ ἔπλασαν», καὶ «πάντα δι’ αὐτοῦ ἐγένετο, καὶ χωρὶς αὐτοῦ ἐγένετο οὐδὲ ἓν ὃ γέγονεν». Ἤκουσε ταῦτα πάντα καὶ τὰ τούτων ἀκόλουθα, «ἤκουσε καὶ ηὐφράνθη ἡ Σιὼν καὶ ἠγαλλιάσαντο αἱ θυγατέρες τῆς Ἰουδαίας»· ἤκουσαν τῆς γηραλέας χήρας τὰ ῥήματα καὶ πάντες ἐξέστησαν.