Αὐτὸς δὲ ἔλεγε· «Τίς ἐξ ὑμῶν ἐλέγξει με περὶ ἁμαρτίας;», Ἠσαΐας δὲ προέλεγεν, «Ἁμαρτίαν οὐκ ἐποίησεν, οὐδὲ εὑρέθη δόλος ἐν τῷ στόματι αὐτοῦ», μᾶλλον δὲ «καὶ ὡς ἀμνὸς ἐναντίον τοῦ κείροντος αὐτὸν ἄφωνος, οὕτως οὐκ ἀνοίγει τὸ στόμα αὐτοῦ» καὶ «ἐτραυματίσθη διὰ τὰς ἀνομίας ἡμῶν καὶ μεμαλάκισται διὰ τὰς ἁμαρτίας ἡμῶν» καὶ ἁμαρτίας πολλῶν ἀνήνεγκε καὶ διὰ τὰς ἁμαρτίας ἡμῶν παρεδόθη, αὐτοὶ δὲ ἔλεγον· «ἡμεῖς οἴδαμεν ὅτι <ὁ> ἄνθρωπος οὗτος ἁμαρτωλός ἐστι». Βουλόμενος δὲ ὁ Κύριος διδάξαι κἀκείνους καὶ ἡμᾶς μὴ ἄλλους τινάς, ἀλλ’ ἡμᾶς αὐτοὺς ὀνομάζειν ἁμαρτωλούς, ἔλεγεν· «Ἄνθρωποι δύο ἀνέβησαν εἰς τὸ ἱερὸν προσεύξασθαι, ὁ εἷς Φαρισαῖος καὶ ὁ ἕτερος τελώνης. Ὁ Φαρισαῖος σταθεὶς πρὸς ἑαυτὸν ταῦτα προσηύχετο· ὁ Θεός, εὐχαριστῶ σοι ὅτι οὐκ εἰμὶ ὥσπερ οἱ λοιποὶ τῶν ἀνθρώπων, ἅρπαγες, ἄδικοι, μοιχοί, ἢ καὶ ὡς οὗτος ὁ τελώνης· νηστεύω δὶς τοῦ σαββάτου» (δηλαδὴ τὴν Δευτέραν, ὥσπερ καὶ ἡ Κυριακὴ μία λέγεται τῶν σαββάτων) «ἀποδεκατῶ πάντα ὅσα κτῶμαι». Ταῦτα γὰρ ὁ Φαρισαῖος εὐχόμενος ἀληθῆ μὲν ἔλεγεν—οὐ γὰρ ἐτόλμα λέγειν τῷ Θεῷ ψευδῆ, ἅτινα οὐκ εἶχε κατορθώματα—, ἀλλὰ τάχα θαρρῶν ὅτι ἅπερ λέγει ἀληθῆ εἰσιν, ἵστατο μεγαλοφώνως εὐχαριστῶν τῷ Θεῷ.