Δεδόκατε τοιαύτην αἰτίαν διὰ τί τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιον λέγεται Πνεῦμα τοῦ Χριστοῦ ἀπ’ αἰῶνος. Λέγομεν οὖν πρῶτον· Ποία γραφὴ ὠνόμασε τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιον Πνεῦμα τοῦ Χριστοῦ ἀπ’ αἰῶνος; Πνεῦμα μὲν γὰρ Χριστοῦ οἴδαμεν τὴν θείαν Γραφὴν λέγουσαν· ἀλλ’ οὐχὶ μετὰ προσθέσεως, ὡς ὑμεῖς εἴπατε· Πνεῦμα τοῦ Χριστοῦ ἀπ’ αἰῶνος. Οὐδὲ γὰρ ὁ Χριστὸς καθὸ Χριστὸς τὸ συνάναρχον ἔχει τῷ Πατρὶ καὶ τῷ Πνεύματι, ἀλλὰ κατὰ μόνην τὴν θεότητα· καὶ μὲν τὸ Πνεῦμα προαιώνιον, τὸ δὲ χρῖσμα πρόσφατον, καθὼς καὶ ὁ Χριστὸς εἰς ἑαυτὸν ἀναλαβὼν τὸ τοῦ Ἡσαίου ἔφη· Πνεῦμα Κυρίου ἐπ’ ἐμέ, οὗ εἵνεκεν ἔχρισέ με. Ἔστω δέ, εἰς χάριν ὑμετέραν, καὶ τοῦτο, τὸ καλεῖσθαι Πνεῦμα Χριστοῦ ἀπ’ αἰῶνος· πλὴν εἰ καὶ τοῦτο ῥηθήσεται οὕτως, ῥηθῆναι δύναται καθώς περ νοεῖται βασιλεὺς προαιώνιος, μήπω τῶν βασιλευομένων παραχθέντων, καὶ δημιουργὸς προαιώνιος, μήπω τῶν δημιουργημάτων γεγενημένων, καὶ εὐεργέτης, μήπω τῶν εὐεργετημένων ὄντων· οὕτως ἂν λέγοιτο καὶ Πνεῦμα Χριστοῦ προαιωνίως διὰ τὴν ἀρχαίαν βουλὴν καὶ προαιώνιον τῆς ἐνσάρκου οἰκονομίας, καθ’ ἣν ὁ Ἐμμανουὴλ ἐχρίσθη τῷ Πνεύματι.