οὗτος πατὴρ ἐκαλεῖτο διὰ τὸ συμπαθὲς καὶ τὸ πάντα τἀγαθὰ μηχανᾶσθαι τοῖς ὑπ’ αὐτόν· ὥσπερ αὖ ὁ Καμβύσης διὰ τὸ χαλεπὸν καὶ ὀλίγωρον, δεσπότης πικρός· ὁ δέ γε Δαρεῖος διὰ τὸ φιλοκερδές, διὰ τὸ χυδαιότροπον, διὰ τὸ μετακινεῖν καὶ ὑπονοθεύειν τὰ πράγματα, κάπηλος. ἀλλ’ Ἐπαμινώνδας, Θηβαίων στρατηγός, οὕτως ἐτίθει τὴν τοιαύτην λώβην ἐν βδελυκτοῖς, ὥστ’ ἐπειδή ποτε κατίδοι τινὰ τῶν ὑπασπιστῶν αἰχμαλώτου δεδεγμένον λύτρα, τὴν ἀσπίδα λαβὼν ἀπώσατο τοῦτον τοῦ τάγματος, ἐμοί, φάμενος, ἀπόδος τὴν ἀσπίδα, σὺ δὲ καπηλεῖον ἐξώνησαι. πρὸς δέ γε Κάτωνα Ῥωμαίων στρατηγὸν οἱ τῶν Βρεττανῶν ὑπὲρ φιλίας διαπρεσβευσάμενοι βασιλεῖς—ἔως γὰρ κἀκείνων ἡ τοῦ ἀνδρὸς ἐπεφθάκει φήμη—καὶ χρυσοῦ μακρὰ τάλαντα διαπεπόμφασιν εἰς τοῦτο· καὶ ὃς τὴν μὲν φιλίαν ὡμολόγησε καὶ ἐκύρωσε, τὸν δὲ χρυσὸν ἀπεπέμψατο, τοὺς δούλους εἰπὼν εἶναι τῶν ὠνητῶν, τοὺς δέ γε φίλους, τῶν αἱρετῶν. τοσοῦτον δὴ καὶ οὗτος τοῦ τῶν χρημάτων κατεστρατήγησεν ἔρωτος. ὁπόσα δ’ ἄμφω καὶ διὰ ταύτην τὴν ἕξιν κατωρθωκείτην τὼ στρατηγώ, δεικνύντων ἄλλοι, τῆς ἱστορίας ἀπολαμβάνοντες. τὰ γὰρ Ἀλεξάνδρῳ καὶ Κύρῳ καὶ πρὸς ταύτης ἐξειργασμένα πυρσοῦ διαφαίνει λαμπρότερον, οἷς μὴ τῷ τῆς διανοίας ὀπτικῷ ῥᾳστώνης ἀμαύρωσις ἐπικέχυται, καὶ οὔποτ’ ἂν ἀποσβαίη, τοῦ ἡλίου τὴν χθόνα περιαυγάζοντος.