ὡς γὰρ τὸν Λαέρτου φασὶ τῇ Κίρκῃ τὸ ξίφος ἐπανατείναντα τὰς ἐκείνης μαγγανείας ἐκ μέσου ποιήσασθαι, τὸν αὐτὸν τρόπον καὶ οἱ κατ’ ἐξοχὴν λελογισμένοι καὶ στερεόφρονες, οἱ τὴν Ὀδύσσειον εὐβουλίαν διπλασιάσαντες ἑαυτοῖς, τῇ τοῦ λόγου ῥομφαίᾳ τὴν ἀλογίαν ἐκδειματοῦντες, ἐξαφανίζουσι τὰ ταύτης ματαιοβούλια. ὡς δὲ καὶ Ἡρακλῆς ὁ μεγάεθλος τὰς τῆς Ὕδρας ἐξέτεμε κεφαλάς, Ἰόλεως δὲ ὁ καρτερικώτατος ἐκείνου ἀδελφιδοῦς τὰς τομὰς ἐπικαίων τὰς ἀποφύσεις ἐκώλυε, καὶ οὕτως τὸ δεινὸν θηρίον ἀνῄρητο, τὸ πολύμορφόν τε καὶ πολυκέφαλον· παραπλησίως καὶ ἡ δεσποτικὴ ξυνωρὶς ἡ ὁμόψυχος ἡ τὴν διττὴν εὐγένειαν ἀπαράμιλλος, ὥσπερ τινὰ δίστομον μάχαιραν ἄκρως ἐπεστιλβωμένην αὐχοῦσα τὸ νοερόν τε καὶ διανοητικὸν καὶ τὸ τοῦ ζήλου πῦρ ὑπὲρ ἀληθείας ἄσβεστον φέρουσα, τέμνει, καίει, παντοίως ἐξαναιρεῖ τὴν βασκανίαν, τὸ ψεῦδος, τὴν καχυπόνοιαν καὶ ὅσα πέφυκε τὸ πάνδημον θηρίον, τὸ πολύτροπον καὶ ἀλλόκοτον. ὡς γὰρ τὸ ἰσάκις ἴσως ἐν ἀριθμοῖς, ὅταν αὖ προσλάβοιτο τὸ ἰσάκις, στερεοῖ τὸ ἐπίπεδον καὶ ἀπαρέγκλιτον τίθησιν· οὕτω καὶ ἡ τῶν ἐμῶν δεσποτῶν ἰσότης, ἐν πᾶσιν ἀγαθοῖς προτερήμασιν ἴσως ἔχουσα, στερέμνιον ἑαυτῇ τὸ γνωστικὸν ἀπειργάσατο καὶ τὸ κριτικὸν πάμπαν ἀπαραλόγιστον.