Εἰ ὁ Πατὴρ γεννῶν τὸν Υἱὸν αἴτιος αὐτοῦ ἐστιν, ἐκπορεύων δὲ τὸ Πνεῦμα αἴτιος αὐτοῦ ἐστιν, ἐκπορεύει δὲ τὸ Πνεῦμα καὶ ὁ Υἱός, αἴτιος καὶ ὁ Υἱὸς ἄρα τοῦ Πνεύματος. Εἰ κατὰ τὴν ἀληθῆ τῆς εὐσεβείας παράδοσιν καὶ τὴν τῶν πατέρων διδασκαλίαν τὸ ἐκπορεύεσθαι καὶ ἡ ἐκπόρευσις, ἐπὶ τοῦ ἁγίου λεγόμενα Πνεύματος, τοῦ πῶς ἀπὸ τοῦ Πατρὸς εἶναι τυγχάνει δηλωτικὰ καὶ τῆς ὑποστατικῆς διαφορᾶς τῆς πρὸς τὸν Υἱὸν γνωριστικὸν ἴδιον ὡμολόγηται, οὔμενουν τῆς πρὸς αὐτὸν συναφείας εἴτ’ οὖν συμφυΐας ἢ καὶ ὁμοουσιότητος δεικτικόν, τούτου δ’ αἴτιος ὁ Πατήρ, ἔχει δὲ τοῦτο κατ’ αὐτοὺς καὶ ἐκ τοῦ Υἱοῦ—ὅτι μηδὲν ἄλλο δίδωσι νοεῖν τὸ καὶ τιθέμενον ἐπὶ τοῦ Υἱοῦ, ἀλλὰ μᾶλλον ὡς ἐκ τοῦ Πατρός, οὕτω καὶ ἐκ τοῦ Υἱοῦ τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιον ἐκπορεύεσθαι παριστᾷ—, δύο ἄρα τὰ αἴτια τοῦ Πνεύματος εἴτουν τῆς ἀποκληρωθείσης αὐτῷ ἰδιότητος, τῆς ἐκπορεύσεως δηλαδή, κατὰ πάντα τρόπον συνάγεται.