Ἔτι δὲ καιρὸς ἐπισκοπῆσαι καὶ τῶν μετὰ τὴν Χριστοῦ παρουσίαν ἁγίων πατέρων ἡμῶν πνευματολέκτους ῥήσεις τινὰς ἱερῶς φανερούσας τὸ νῦν ἡμῖν ἐρευνώμενον. Τοίνυν πρότερον ἄκουε Ἰωάννου τοῦ χρυσορρήμονος, ὅτι καὶ Παρὰ τὴν τῶν γεννησάντων ἀκρασίαν, φησί, καὶ παρὰ τὴν τῶν θρεψάντων ῥαθυμίαν καὶ παρὰ τὴν τῶν ἀέρων ἀνωμαλίαν καὶ πάλιν πολλὰ ἕτερα τοιαῦτα φθοροποιὰ καὶ χαλεπὰ συμπτώματα γίνεται θάνατος. Ἀλλ’ οὐκ ἐπιτιμᾷς, ὦ οὗτος, αὐτῷ τοιαῦτα διδάσκοντι, ὅτι καὶ ἀκρασίαι καὶ ῥαθυμίαι καὶ ἀνωμαλίαι τοῦ περιέχοντος οἴδασιν ἐπάγειν τὸν θάνατον; Καὶ ποῦ τῶν ὅρων τὸ βέβαιον, εἴ γε διὰ τῶν εἰρημένων ἐπέρχεται τοῖς ἀνθρώποις ἡ τελευτή; Τί δὲ καὶ ὁ παμφαὴς τῶν Ἀλεξανδρέων λαμπτήρ, ὁ μέγας περὶ τούτου Κύριλλος ἐκβοᾷ; Ὁρίζειν, φησί, τῷ καθενὶ τὸν χρόνον τῆς ζωῆς ἀπρεπὲς ἄγαν ἐστὶ καὶ ἀνάρμοστον· εἰ γὰρ τῶν μὲν ὁρίζει πλέον, τῶν δὲ ἔλαττον, ἀδικίας ἐστὶ τοῦ μὴ κατ’ ἰσότητος νόμον ὁρίζοντος τὴν ζωήν. Οὕτως ἀνερυθριάστως, Κύριλλε, διδάσκεις ὅρον μὴ εἶναι τῆς ἑκάστου ζωῆς καὶ οὐ δέδοικας τὴν φιλοσοφίαν τοῦδε τοῦ ἀντιλέγοντος, μήπως σοι τὸ ὀξύγωνον προβαλεῖται καὶ τὸ ἰσόπλευρον καὶ ζητήσῃ τὴν πρὸς ἄλληλα τούτων διαφορὰν ἢ καὶ τὴν αἰτίαν, δι’ ἣν αὖθις ὁ ἀριθμητικὸς τὸ κυκλικὸν ἐπιχαρίζεται τῷ ἑπτά; Ἀγνοεῖς, ὅτι γεωμέτραις ὁμοῦ καὶ ἀριθμητικοῖς ἀντιτείνειν ἐπιχειρεῖς;