Καὶ ὁ μὲν Μακεδόνιος, οὐ μόνον οὐσίας ἑτέρας ἔλεγε τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιον παρὰ τὸν Θεὸν καὶ Πατέρα καὶ τὸν Υἱόν, ἀλλὰ καὶ κτίσμα καὶ δοῦλον ἐκάλει αὐτὸ τοῦ Θεοῦ· ὁ δέ γε Νεστόριος τῷ Μακεδονίῳ δῆθεν ἐναντιούμενος ὡς ὁ Σαβέλλιος τῷ Ἀρείῳ, καὶ πρὸς τὴν δόξαν ταύτην ἀντιφερόμενος κακῷ τὸ κακὸν ἰᾶτο, ὃς τοιάσδε βλασφημίας ἀφόβῳ ψυχῇ κατὰ τῆς ὁμοουσίου καὶ ἀχωρίστου μιᾶς Θεότητος ἀτημελῶς ἔλεγε· τὸν Υἱὸν σμικρύνων καὶ ἀλλότριον οἴετο τῆς θείας οὐσίας· τῷ δὲ ἁγίῳ Πνεύματι τὰ θεῖα προσνέμων, οὕτω φησὶ Τοῦτο δὴ τὸ τηλικαύτην τῷ Χριστῷ χαρισάμενον δόξαν, τὸ δαίμοσιν αὐτὸν φοβερὸν ἐργασάμενον, τὸ τὴν ἀνάληψιν αὐτῷ τὴν εἰς οὐρανοὺς χαρισάμενον καὶ ὡς περί τινος τῶν καθ’ ἡμᾶς ἀνθρώπου κοινοῦ τὰ τοιάδε πεφλυαρηκότος, κατὰ γοῦν τῆς αἱρέσεως ταύτης ἀγωνιζόμενος ὁ τῆς εὐσεβείας κῆρυξ θεῖος Κύριλλος καὶ σπουδάζων δεῖξαι ὡς οὐκ ἀλλότριον ἦν τῆς οὐσίας τοῦ Μονογενοῦς τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιον, οὐδὲ δεσπότης τοῦ Χριστοῦ ὡς ὁ παράφρων ἐβλασφήμει Νεστόριος, ἀλλ’ ἰσότιμος τούτῳ, καὶ ἐν πολλοῖς τῶν αὐτοῦ λόγων τοῦτον τὸν σκοπὸν ἔχων, ποτὲ μὲν λέγει· προχεῖται παρὰ τοῦ Υἱοῦ τὸ Πνεῦμα ὥσπερ καὶ ἐκ τοῦ Πατρός, ποτὲ δὲ πηγάζεται ἐκ τοῦ Υἱοῦ, ποτὲ δὲ χορηγεῖται ἐκ τοῦ Υἱοῦ· ἄλλοτε, ἴδιον τοῦ Υἱοῦ· ταῦτα δὲ πρὸς ἕνα καὶ μόνον σκοπὸν τείνουσι τόδε, ὅτι οὐκ ἀλλότριόν ἐστι τῆς οὐσίας τοῦ Υἱοῦ τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιον, καὶ προχεῖται ἐξ αὐτοῦ οὐχ ὡς κατὰ μέθεξιν ἔχοντος τοῦτο ἐν ἑαυτῷ, καθάπερ καὶ οἱ δίκαιοι πάντες, ἀλλ’ ὡς πρὸ πάντων τῶν αἰώνων τοῦ Πατρὸς μὲν τῆς αἰτίας ἐξημμένον, ἔχοντος δὲ τοῦ Υἱοῦ ἐν ἑαυτῷ—ἐπειδὴ ἐν τῷ Υἱῷ ἀναπαύεται καὶ μένει, καθὼς διδάσκουσιν οἱ ἅγιοι.