Ἀλλὰ ταῦτα μέν, ὕστερον· τοῦ δέ γε προϊσταμένου παρὰ τὰς λοισθίους πνοὰς ἐν γῇ προκειμένου κατὰ μοναχοὺς ὡς ἐπέταξε πᾶσαν γὰρ ἀπείπατο τιμὴν ἱεραρχικήν, ἱεροῖς τε λογίοις ὡς ἔπρεπε τῆς ὁσίας προπεμπομένης καὶ Θεῷ καθιερωμένης ψυχῆς, ἡμῶν τε τοῖς τοῦ ἱεροῦ σκήνους βλεφάροις δακτύλους ἐπιβαλομένων εἰς συγκλεισμὸν τῶν ὀμμάτων, ὡς ἐν τοῖς ἐκπνέουσιν εἴωθε γίνεσθαι, τὶς τῶν οἰκειακῶν ἐκείνου, κατειλεγμένος ἐν διακόνοις, Λέων κεκλημένος, ἐπικεκλημένος Ἀδράλεστος, μήτε Θεὸν δειλαινόμενος, μήτε τὴν τῶν παρισταμένων καὶ τὰς προπεμπτηρίους ἀφιέντων φωνὰς πληθὺν αἰσχυνόμενος, μήτε τὸν ἐκ τοσούτων ὑπολογιζόμενος ἔλεγχον, μήτε τὸν θάνατον τέως γοῦν τὸ κοινὸν ὄφλημα τελούμενόν τε καὶ καθορώμενον εὐλαβούμενος, πονηροὺς ἐξερεύγεται λόγους εἰς ἡμετέραν διαβολήν, ὡς οὐ φύσεως ἀκολουθίᾳ, βίᾳ δ’ ἔξωθεν ἐκπεπνευκότος τοῦ τεθνεῶτος, μανιχαϊκῆς αἱρέσεως τόλμημα τοῖς ταύτην τὴν ἀθεότητα καὶ πᾶσαν ἄλλην διαστροφὴν ἐξ ὅλης ἀποτροπιαζομένοις ψυχῆς περιάπτων, ἐπὶ κακῷ ἑαυτοῦ, καὶ τὴν συκοφαντίαν ἐν σκοτείᾳ ποιούμενος, καὶ πρὸς τὸ οὖς τῶν εἰς τοιαῦτα χαιρόντων ὑπολαλῶν.