Κατὰ δὲ τὸν αὐτὸν χρόνον ἄγεται Ἡράκλειος εἰς γυναῖκα Μαρτῖναν τὴν ἀνεψιάν, θυγατέρα Μαρίας ἀδελφῆς αὐτοῦ γνησίας, ἣν ἔσχεν ἐκ Μαρτίνου τοῦ πρὸ Εὐτροπίου γεγονότος αὐτῆς γαμέτου, ἐξ ἧς καὶ τίκτει δύο υἱούς, Φάβιον, ὃν καὶ νοβελλήσιμον ἐποίησεν (οὗτος δὲ ἦν βλαμμένος τὸν αὐχένα, ὡς μὴ δύνασθαι ἐπ’ οὐθετέρῳ αὐτὸν μέρει περιστρέφειν) καὶ Θεοδόσιον, καὶ αὐτὸν ὄντα κωφόν. διήλεγχον δὲ αὐτοῦ τὴν περὶ τῇ ἀνεψιᾷ παρανομίαν ἐφ’ ἱππικοῦ ἀγῶνος καὶ οἱ τοῦ πρασίνου χρώματος δημόται, καὶ κωλύειν τὴν συναφὴν ἐπειρῶντο τὴν ἄθεσμον, οἱ δὲ τοῦ ἀντικειμένου χρώματος συνῄνουν τε καὶ συνέπραττον. [καὶ] Σέργιος δέ, ὁ κατὰ τὸ Βυζάντιον μυσταγωγός, γράμμασιν αὐτὸν ἐνουθέτει καὶ ἐλιπάρει τὴν πρὸς τὸ γύναιον τοῦτο κοινωνίαν ἀπαρνήσασθαι. ὁ δὲ αὐτῷ ἀπελογεῖτο ὡς· “εὖ μὲν ἔχει τὰ παρὰ σοῦ λεγόμενα. ὃ γάρ σοι χρέος ὡς ἀρχιερεῖ καὶ φίλῳ, ἤδη ἀποδέδωκας. ἐφ’ ἡμῖν δὲ τὸ λοιπὸν κείσεται τὰ τῆς πράξεως.” κατὰ δὲ τὸν αὐτὸν καιρὸν διεπιπράσκοντο τὰ τῶν ἐκκλησιῶν κειμήλια καὶ εἰς ὑπαγωγὴν φόρων τοῖς βαρβάροις ἐξενεμήθη.