Ὁ μέντοι τῆς ἀληθείας ὡς ἔχει λόγος, ὧδε λεγέσθω· ἐπειδὴ τὸν περὶ κινδύνων λόγον τοῖς μαθηταῖς ὁ Σωτὴρ πρότερον διεξήρχετο, ÷ ὅστις θέλει ὀπίσω μου ἐλθεῖν ἀπαρνησάσθω ἑαυτὸν, λέγων, καὶ ἀράτω τὸν σταυρὸν αὐτοῦ, καὶ ἀκολουθείτω μοι, ÷ καὶ τὰ τούτοις παραπλήσια (ἦν δὲ δήπου βαρύτατα καὶ δύσοιστα τὰ ἐπιταττόμενα), ἵνα μὴ τῇ δυσχερείᾳ τῶν λεγομένων ἀποκάμοιεν, ἀναῤῥώννυσιν αὐτῶν τὰ φρονήματα, καὶ τῶν ἐν ἐλπίσι κειμένων καὶ μελλόντων ἐκκαλύπτων ὑπ’ ὄψιν ἄγει εὖ μάλα τὴν λαμπρότητα. Δι’ ὃ δὴ ὡς ἐνεχώρουν οἱ τῆς μυστικῆς ταύτης ἐποπτίας θεαταὶ, τὴν δόξαν ἐκείνην, μεθ’ ἧς μέλλει ἐπὶ συντελείᾳ τῶν αἰώνων ἥκειν, παραδείκνυσι, καθ’ ἣν καὶ αὐτοὶ συλλαμπρυνθήσονται τῶν ἄθλων ταύτην ἀντίδοσιν ἐκδεξόμενοι, ἵνα καὶ μᾶλλον ἐν τοῖς κινδύνοις θαῤῥοῖεν, [ἁπάντων τούτων] καταφρονοῦντες τῶν ἐν χερσὶ, καὶ οὐδενὶ λόγῳ τοῖς προσδοκωμένοις παρεξετάζοντες· ÷ Οὐδὲ ἄξια κρίνοντες τὰ παθήματα τοῦ νῦν καιροῦ πρὸς τὴν μέλλουσαν δόξαν ἀποκαλύπτεσθαι. ÷ Οὐ μὴν εἰς ἀεί γε κατὰ ταὐτὰ διαμεμένηκε, πρὸς καιρὸν δὲ οἰκονομηθέντα πεπραγμάτευται. Οἰκονομίας γὰρ ὁ τρόπος· ὁ αὐτὸς οὖν ἦν καὶ ἄνθρωπος ἦν, καὶ μετὰ τὴν θέαν ἐκείνην τὴν τοῦ δούλου μορφὴν ἔχων, μεθ’ ἧς καὶ τὸν ὑπὲρ ἡμῶν ἀνέτλη διὰ σταυροῦ θάνατον, μηδαμοῦ τῆς συνηνωμένης αὐτῷ θεότητος χωριζόμενος.