Ὁποῖον δὲ πρὸς τούτοις καὶ ἕτερον πρὸς τὴν τῶν εἰρημένων πληροφορίαν (ὃ καὶ ταῖς ἁπάντων ἀκοαῖς παραθέσθαι, οὐκ ἄκομψον εἶναί μοι δοκεῖ, καὶ ταῖς μετέπειτα γενεαῖς παραπέμψαι) λέξων εἶμι. Ἀνήρ τις τῶν καθ’ ἡμᾶς ἱερέων οὐκ ἄσημος, οὐδὲ ἀσήμου πόλεως ἀρχιερεὺς, ὃς μέχρι τοῦδε περιλείπεται τῷ βίῳ, εἰς γῆράς τε βαθὺ εὖ ἥκων, καὶ πολιὰν αἰδέσιμος, οἶμαι θείας οἰκονομίας ἔργον, τῶν ἀσεβῶν στηλιτευούσης τὴν κακοήθειαν· τὸν Σίδης δὲ τῆς μητροπόλεως ἰθύνειν ἔλαχε θρόνον, ἤδη τοῦ καπνοῦ προανίσχοντος καὶ τῆσδε τῆς καθ’ ἡμῶν ἐπιλαβούσης τυραννίδος προανακρουομένου τὸ πῦρ. Ἐπειδὴ πολλάκις ἡμῖν κατὰ συνόδους συνήδρευεν, ἐξαναστάς ποτε τῆς καθέδρας, ἔστη ἐν μέσῳ τῷ ἱερῷ συνεδρίῳ, καὶ ἔλεξε τοιάδε· «Ὡς δὴ κατὰ τὴν Νακόλειαν, τὸ Φρυγίας πολίχνιον, ἔνθα πάλαι ἡ πικρὰ τῆς ἀποστασίας παραφυεῖσα ἄκανθα εἰς μέγα κακίας καὶ πονηρίας τὴν βλάστην ἐπηύξησεν, τὰς διατριβὰς ἐκ μειρακίου ποιούμενος, μαθημάτων τε ἱερῶν καὶ πολιτείας πνευματικῆς ἕνεκεν, ἐπὶ τὸ κυριακόν ποτε κατὰ σχολὴν εὐξόμενος ἄπειμι· τὸ δὲ ἦν ἐκκλησία ἡ καθολικὴ τοῦ πολίσματος, καὶ αὐτοῦ δὴ βίβλῳ ἀνειμένῃ περιτυγχάνω κατὰ τὸ τέμενος, ἐν ᾗ τὰ βλάσφημα ἀναγνοὺς δόγματα, μικροῦ τῇ ἀσεβείᾳ ὑπάγομαι· ἐντεῦθεν δρομαῖος ἐπὶ τὸν καθηγεμόνα χωρῶ.