Τέτοκεν Ἀφροδίτη τὸν Ἔρωτα, νεανίαν ἀκερσεκόμην, λειοπώγωνα, πυρράκην, λαμπάδιον μὲν ταῖν χεροῖν φέροντα, γωρυτὸν δ’ ἐξημμένον αὐτοχαλκεύτων ἰῶν ἔμπλεων κἀκ τῶν ὤμων πτέρυγας φύοντα. ὁ δ’ ἀγλαὸς οὑτοσὶ Ἔρως, ὁ φιλομειδής, ὁ τὴν ὄψιν ἡδύς, ὁ πανταχοῦ τοῖς πτεροῖς αἰρόμενος, ὁ τοῖς τόξοις βάλλων, ὁ τῷ πυρὶ φλέγων, ὁ πανδαμάτωρ, ὁ ὑπέρβιος, ἀναυξὴς ἦν τὰ πρῶτα μηδὲ προβαίνων ἐς ἡλικίαν μηδ’ ὡς ἔρνος ἀνατρέχων ἐλάτινον. ἤχθετο οὖν, ὡς εἰκός, ἡ γειναμένη τοῦτον ἀμεμφὴς τὰ πάντα θεά. ἀμέλει τοι καὶ διφῶσα τοῦ πάθους ἴασιν πρόσεισι Προμηθεῖ, τὸ θλῖβον προτίθησι, τὸν υἱὸν ἐκείνῳ παρίστησιν Ἔρωτα. ὁ δέ· „οὐκ ἄλλως“, ἔφησεν, „ὦ Ἀφροδίτη, ὁ σὸς οὗτος παῖς ἀναδράμῃ καὶ λήψεται τῷ χαριτόεντι κάλλει συνᾴδουσαν αὔξησιν, εἰ μὴ τέκοις καὶ τὸν Ἀντέρωτα, ὡς οὕτως ἀλλήλους ὁρῶντες καὶ ἧλιξ ἥλικα τέρποντες καὶ ὑπ’ ἀλλήλων ἐρώμενοι αὔξοιντο καὶ προβαίνοιεν εἰς μῆκος τῷ φίλτρῳ σύντροχον.“ οὐκοῦν καὶ παῖδα κυήσασα ἕτερον καὶ καλέσασα τοῦτον Ἀντέρωτα εἶχεν ἔκτοτε τὰ κυήματα πρὸς κάλλος ἄμφω καὶ μῆκος ἐπιδιδόντα καὶ πρὸς μηδὲν τοῦ ἐπὶ πᾶσιν ἀκριβοῦς ἐνδέοντα.