Ἐσιώπησα μὲν οὖν, ἵνα τὸν λόγον ἐπαναλάβοιμι, οὐχ ὅτι μὴ τῶν ᾐτημένων τετύχηκα, ἐπεὶ μηδὲ παρὰ σοί, παρὰ δ’ ἑτέρων ἔκειτο γούνασιν ἡ τούτων περάτωσις, ἀλλ’ ὡς μὴ δοκιμάζων ὑπὲρ τὸ δέον ὀχλεῖν τὴν σὴν εὐγένειαν. ἓν μὲν οὖν τοῦτο τῆς σιγῆς αἴτιον· δεύτερον δὲ κἀκεῖνο καὶ ἀληθέστερον, εἰδώς σε καὶ τὸν λοιπὸν ἅπαντα χρόνον τὴν νηστείαν περὶ πλείστου τιθέμενον καὶ μηδέποτε ταύτης ἀπορρηγνύμενον, μάλιστα δὲ τοῖς ἐθίμοις αὐτῆς κατὰ τὸν τεσσαρακονθήμερον καιρὸν προσανέχοντα καὶ μὴ μόνον τὰ εἰς προσευχὴν καὶ μελέτην τῶν θείων λογίων ἐξακριβούμενον, ἀλλὰ καὶ τῷ προφορικῷ λόγῳ μέτρα διδόντα καὶ τὰς τῶν συνήθων ὁμιλίας σταθμῷ ὑπάγοντα, ἀπειπάμην ὅλως πρὸς ἐμαυτὸν ἐπιστρέφειν σε καθάπαξ προθέμενον διὰ νοὸς καὶ σιγῆς Θεῷ συγγίνεσθαι καὶ φαντάζεσθαι τὸ θειότατον φῶς, τὸ ποθεινότατον κάλλος, τὴν τῶν νοερῶν ὀμμάτων αὐγήν, τὴν ἀκήρατον ἀγαλλίασιν, καὶ τὰς ἀκοὰς δέ σου καταβομβεῖν πραγμάτων ἀνονήτων ἐνηχήσεσιν.