Τί δὲ τῆς οἰκονομίας τὸ φρικτὸν εἴργασαι μυστήριον οὐχ ἡγίασαι; Πιπτέτω φθόνος τοῖς καλοῖς ἀεὶ νεμεσῶν· πιπτέτω ζῆλος τοῦ παλαιοῦ ἀποστάτου καὶ δράκοντος τὰ νοσήματα. Καὶ ζῆλος ἴτω ἐξ αὐτῆς τοῦ καλοῦ καὶ οὐδὲν οὐδαμῶς ἐμποδὼν ἔσται τοῦ μὴ πάντας ἐξ ἴσου καθυποβληθῆναι, χαρὰ καὶ εἰρήνη τοῖς ἐκγόνοις τοῦ πνεύματος ἐπὶ ἀνδρὶ πιστοτάτῳ, ἄρτι μὲν κατευθυνουμένῳ πρὸς ἀρετὴν ἄρτι δὲ καὶ τελειουμένῳ. Καὶ ὡς ὁ Θεὸς ἦν καὶ ἔστι καὶ ἔσται, οὕτω καὶ αἱ δωρεαὶ καὶ τὰ χαρίσματα αὐτοῦ ἀμεταμέλητα ἔσται· μία γὰρ οὖσα ἡ πάλαι τε καὶ νῦν ἀεὶ ἐνεργουμένη μεγαλειότης αὐτοῦ. Εἰ γὰρ Χριστὸς Θεὸς καὶ Ἅγιος, καὶ οἱ τοῦτον φοροῦντες ἅγιοι· ἐν ἐκείνῃ γάρ, φησί, τῇ ἡμέρᾳ γνώσεσθε ὑμεῖς ὅτι ἐγὼ ἐν τῷ Πατρί μου καὶ ὑμεῖς ἐν ἐμοὶ καὶ ἐγὼ ἐν ὑμῖν. Ἔσομαι τοίνυν ἀψευδὴς εἰ τὴν εἰκόνα τηρήσας φυλάξω· φησὶ γάρ· οὐ περὶ τούτων ἐρωτῶ μόνον ἀλλὰ καὶ περὶ τῶν πιστευόντων διὰ τοῦ λόγου αὐτῶν εἰς ἐμέ, ἵνα πάντες ἓν ὦσι, καθὼς σύ, πάτερ, ἐν ἐμοὶ κἀγὼ ἐν σοί, ἵνα καὶ αὐτοὶ ἐν ἡμῖν ἓν ὦσι. Τίνος ἕνεκεν καὶ διατί; ὅτι ἐγὼ τὴν δόξαν ἣν δέδωκάς μοι δέδωκα αὐτοῖς, ἵνα ὦσιν ἕν, καθὼς ἡμεῖς ἓν ἐσμέν, ἐγὼ ἐν αὐτοῖς καὶ σὺ ἐν ἐμοί, ἵνα ὦσι τετελειωμένοι εἰς ἕν· καὶ πάλιν, πάτερ, οὓς δέδωκάς μοι θέλω ἵνα ὅπου εἰμὶ ἐγὼ κἀκεῖνοι ὦσι μετ’ ἐμοῦ, ἵνα θεωρῶσι τὴν δόξαν τὴν ἐμήν, ἣν δέδωκάς μοι.