Ἐγράφη ἐν ἔτει ͵αωζʹ, Ἰουλίου ιγʹ. †Ἅπαντες οἱ Προϊστάμενοι τῶν εἴκοσιν Ἱερῶν Μοναστηρίων τοῦ Ἁγίου Ὄρους.
Ταῦτα παρεκινήθημεν νὰ γράψωμεν, ὄχι διὰ νὰ προξενήσωμεν σκάνδαλον εἰς τὴν Ἐκκλησίαν τοῦ Χριστοῦ, μὴ γένοιτο! ἀλλά, πρῶτον μὲν καὶ κυρίως, διὰ νὰ δείξωμεν ἀθῷον τὸν ἑαυτόν μας, ἀπὸ τὰς δυσφημίας καὶ κατηγορίας, ὁποὺ οἱ καλοὶ ἀδελφοὶ ἐπιφημίζουσι καθ’ ἡμῶν, καὶ μάλιστα διατὶ ὀνομάζουσιν ἡμᾶς αἱρετικοὺς καὶ κακοδόξους, καὶ φαρμασόνους· οὐ γὰρ ἀνώτεροι εἴμεθα ἡμεῖς τοῦ Ὁσίου ἐκείνου Ἀββᾶ Ἀγάθωνος, ὅς τις κατηγορηθεὶς μὲν ὡς πόρνος καὶ ὑπερήφανος καὶ φλύαρος καὶ κατάλαλος, ἐδέχθη τὰς κατηγορίας αὐτὰς μετὰ εὐχαριστίας· ὅταν δὲ κατηγορήθη ὡς αἱρετικός, δὲν ὑπέμεινε τὴν δυσφημίαν, ἀλλὰ ἀπεκρίθη οὕτως: «οὐκ εἰμὶ αἱρετικός», καὶ ἀπολογηθεὶς ὑπὲρ τούτου εἶπε: «τὰ μὲν πρῶτα (ἁμαρτήματα δηλαδή), ἐμαυτῷ ἐπιγράφω· ὄφελος γάρ ἐστι τῆς ψυχῆς μου· τὸ δὲ αἱρετικὸς (ὄνομα δηλαδὴ) χωρισμός ἐστιν ἀπὸ Θεοῦ», καθὼς ταῦτα γέγραπται ἐν τῷ χειρογράφῳ Παραδείσῳ τῶν Πατέρων, τῷ ὑπὸ τοῦ Παλλαδίου Ἐπισκόπου Ἑλενουπόλεως συναχθέντι. Ἡμεῖς ἀπὸ λόγου μας δὲν ἐκινήθημεν εἰς τοῦτο, πιστεύσατε ἡμῖν, ἀγαπητοί· ἀλλὰ τὸ κλειδὶ τῶν καλῶν ἀδελφῶν, ὁποὺ μᾶς κατηγοροῦν, αὐτὸ ἄνοιξε τὴν ἐδικήν μας πόρταν, καὶ αἱ δυσφημίαι καὶ κατηγορίαι αὐτῶν ἐγέννησαν τὴν Ὁμολογίαν καὶ Ἀπολογίαν ταύτην ἡμῶν.