Ἑρμηνεία
Οὗτος ὁ Κανὼν παραινετικός ἐστι πρὸς τοὺς Ἀρχιερεῖς καὶ Πνευματικούς, παρακαλῶν αὐτοὺς καὶ λέγων. Τὸ λοιπὸν πρέπει ἡμεῖς οἱ τῶν ψυχῶν οἰκονόμοι νὰ φοβηθῶμεν τὴν κρίσιν καὶ ἀνταπόδοσιν τοῦ Κυρίου, νὰ μὴ συγκολαζώμεθα μὲ τὰς ξένας ἁμαρτίας τῶν τοιούτων ἀμετανοήτων καὶ ἀδιορθώτων ἁμαρτολῶν, μεταχειριζόμενοι εἰς αὐτοὺς ὑπερβολικὴν συγκατάβασιν· διότι, ἀνίσως οἱ τὰς τοιαύτας ἁμαρτίας τολμῶντες νὰ κάμνουν Χριστιανοί, δι’ αὐτὰς ἐγκατελείφθησαν ἀπὸ τὸν Θεὸν καὶ ἐσκλαβώθησαν εἰς τοὺς Βαρβάρους, καὶ εἰς αἴσθησιν νὰ ἔλθουν δὲν ἐδυνήθησαν, οὔτε ἐγνώρισαν, ὅτι διὰ τὰς ἀνομίας αὐτῶν ἦλθεν εἰς αὐτοὺς ἡ τόσον μεγάλη πληγή, καὶ ἡ τόση ὀργὴ τοῦ Θεοῦ· ἄν, λέγω, τόσα κακὰ δὲν ἐδυνήθησαν νὰ διορθώσουν αὐτούς, ποίαν λοιπὸν κοινωνίαν θέλομεν ἔχει ἡμεῖς μὲ τοιοῦτον λαὸν σκληροτράχηλον; βέβαια οὐδεμίαν. Ὅθεν χρέος μὲν ἔχομεν νὰ τοὺς διδάσκωμεν καὶ νὰ τοὺς ἐλέγχωμεν καθημερινῶς, καὶ κοινῶς καὶ κατ’ ἰδίαν, καὶ νὰ παρακαλοῦμεν τὸν Θεὸν διὰ νὰ τοὺς ἐλευθερώσῃ ἀπὸ τὴν παγίδα τοῦ διαβόλου· ἂν δὲ δὲν δυνηθῶμεν αὐτοὺς νὰ ἐλευθερώσωμεν, πρέπει νὰ μὴ συγκρημνιζώμεθα καὶ ἡμεῖς μὲ τὰς πονηρίας των, ἀλλὰ κᾂν τὸν ἑαυτόν μας νὰ σπουδάσωμεν διὰ νὰ λυτρώσωμεν ἀπὸ τὴν αἰώνιον κόλασιν.