Ἡμεῖς δέ, λέγειν μὲν εἰδότες οὐδενὸς μᾶλλον, τῷ δὲ τὰ σὰ κροτεῖν καὶ θαυμάζειν προτεθυμῆσθαι μηδενὸς ἡττώμενοι, εὐξαίμεθα μὲν ἄν, καὶ νῦν εἰπόντες, μὴ πόρρω τῶν εἰκότων εἰπεῖν· εἰ δὲ μὴ τὰ παρὰ τῆς εὐχῆς ἀπαντήσει, τὸ γοῦν μεγαλοψυχοῦντα πρὸς τοὺς ἐπαίνους τὸν ἐπαινούμενον ἴσχειν προσείη γ’ ἄν, οἶμαι, δικαίως, οὕτω πολλῶν καὶ μεγάλων τῶν πραγμάτων καθεστηκότων. Ὑπὲρ μὲν γὰρ τῶν ἄλλων βασιλέων, εἰς τὸ κρατεῖν ἐκ τῆς ἐσθῆτος μόνης προσῆν, τἄλλα μηδὲν οὖσι τῶν ὑπηκόων καλλίοσι, κἄν τις εἶπε μὴ ἐνδοιάζων, μὴ καὶ πάνυ τὴν γλῶσσαν ὢν ἀγαθός. Σὺ δέ, βέλτιστε πάντων, πάντων καθάπαξ τῶν ἐν ἐπαίνῳ τοῖς ἀνθρώποις καθεστηκότων καὶ ὧν οὐδ’ ἄν τις εὔξαιτ’ αὐτῷ καλλίω γενέσθαι, πλήρη τὴν ψυχὴν ἀποδείξας, πάντων μὲν καὶ ψυχὰς καὶ γλώσσας πρὸς σεαυτὸν ἐπιστρέφεις· καὶ οὕτω τῶν ὑπὲρ σοῦ λόγων γενναίους ῥήτορας παρασκευάζεις, ὡς πάνθ’ ὑπὲρ τούτων καὶ ποιεῖν καὶ λέγειν οἴεσθαι δεῖν· οὕτω δ’ ἡττωμένους τῶν σῶν ἀποφαίνεις καὶ κάτω πραγμάτων πίπτοντας, ὥσπερ εἰ μηδὲ τὴν ἀρχὴν τοῖς σοῖς ἐνεχείρησαν· οὕτως ὑπερφυῶν σοι τῶν ἐπαίνων προσήκει.