Ἐπεὶ δὲ εἰκῇ καὶ εἰς οὐδὲν δέον ἑστάναι τὸ θαυμαστὸν σύστημα τοῦτο, τὸν κόσμον, ἥκιστα δὴ πάντων, εὔλογον ἦν καὶ οὔτε τῆς τοῦ τεχνίτου σοφίας ἄξιον ἦν μὴ τὸ προσῆκον ἅπαν τέλος ἀπαντῆσαι τοῖς ἔργοις, οὔτε τῆς τοῦ βασιλέως φιλοτιμίας περιορᾶν οὕτως ἀτιμότατα τὴν αὑτοῦ κειμένην εἰκόνα· ἀλλ’ ἔδει μὲν πρὸς τὴν ἐκείνου γνώμην πᾶσαν διατεθῆναι τὴν κτίσιν, ἔδει δὲ τὸν πεσόντα στῆναι καὶ τοῦτο σὺν δίκῃ καὶ μετὰ τοῦ προσήκοντος λόγου, καὶ ἣν ἑκὼν ἔρριψε δόξαν οὐκέτι προῖκα καὶ δῶρον, ἀλλ’ ἐκ τῶν δικαίων κομισάμενον ἔχειν. Ὃ μὲν δίκαιον ἦν καὶ τὸ εἰκὸς ἐξ ἀνάγκης ἀπῄτει, τρισὶν ἁμαρτήμασι τοῖς ἠριθμημένοις τὸν ἄνθρωπον διὰ τῶν ἐναντίων ἐλθόντα, τοῖς προτέροις, ἣν ἀπώλεσεν εὐδαιμονίαν κομίσασθαι τοῖς δευτέροις· λέγω τοίνυν ὅτι μὲν ἡττήθη τοῦ πονηροῦ κρατήσαντα τοῦ νικήσαντος, ὅτι δὲ τῷ Θεῷ προσέκρουσεν, ὑποσχόντα τὰς ἀξίας ὧν εἰς αὐτὸν ἐξήμαρτε δίκας, ὑπὲρ δὲ τῆς ζημίας θυσίαν ἀντεισενεγκόντα καὶ δῶρον τῶν ἀπενεχθέντων, ὅπερ ἂν ἀντίρροπον ἦν. Ἄνθρωποι δὲ οὕτω πρὸς οὐδὲν ἐδύναντο τῶν ὀφειλομένων, οὐδ’ εἶχον ὅπως ἑαυτοῖς τὰ τοιαῦτα χρησάμενοι τῇ φύσει δυνήσονται βοηθεῖν, ὅσον πάντα κατορθῶσαι καὶ διενεγκεῖν ὑπόχρεῳ παντάπασιν ἦσαν.