Ὁ μὲν γὰρ ἑαυτοῦ μείζω φρονήσας ἐπ’ ἐκεῖνα προήχθη, δι’ ὧν ᾠήθη συλῆσαι τὴν ἰσοθεΐαν δυνατὸς εἶναι, τὸν δὲ Χριστὸν οὐδὲν ἀλλότριον ἁρπάσαντα, ἀλλὰ τὴν φύσιν αὐτὴν καὶ τὴν ἀξίαν ὁμολογοῦντα «οὐ γὰρ ἁρπαγμὸν ἡγήσατο, φησί, τὸ εἶναι ἴσα Θεῷ», βλασφημίας ἐγράψαντο καὶ ἀλαζονείας οἱ συκοφάνται καὶ τὴν καλὴν ὁμολογίαν ἀτιμίᾳ καὶ πληγαῖς ἠμείψαντο. Καὶ ὡς ἀλαζὼν ἀπέθνῃσκεν, οὗ τῶν ὄντων οὐδὲν ἄξιον. Καὶ οὕτω συκοφαντούμενος φέρει καὶ τὴν τῶν προγόνων δέχεται μέμψιν καὶ τὰς κατηγορίας οἰκειοῦται τοῦ γένους, ἄνθρωπος ὤν, ἵνα δεξάμενος τὸ τίμημα τῶν ἐκείνοις ἡμαρτημένων λῦσαι δυνηθῇ, τῶν ἐγκλημάτων αὐτὸς ἀνεύθυνος ὤν. Καί, καθάπερ ὁ Παῦλος, ὧν ἂν ὁ Χριστὸς ἠνέσχετο τῶν αὐτῷ πολεμούντων, εἰ τουτονὶ περιῆν ἔτι τὸν βίον αὐτὸς ἐπὶ τοῦ σώματος ἐνεγκών, «ἀνταναπληρῶ τὰ ὑστερήματα τοῦ Χριστοῦ ἐν τῇ σαρκί μου», φησίν, ὡς δὲ καὶ αὐτὸς τὰς ὀφειλομένας τοῖς δούλοις ἀναδέχεται δίκας. Καὶ ᾗ φησιν Ἠσαΐας «περὶ ἡμῶν ὀδυνᾶται», πλὴν ὅσον ὁ μὲν ἀνεπλήρου τὸ λεῖπον, ὁ Χριστὸς δὲ τὸ πᾶν εἰσήνεγκε μόνος. Οὐ γὰρ ἦν παρ’ ἡμῖν οὐδέν, ᾧ τὰ παρ’ ἑαυτοῦ προσέθηκεν ἄν, οὐδὲ τὸ μὲν ἀποδεδώκαμεν, τὸ δ’ ὠφείλομεν, ἀλλὰ τοῦ παντὸς ἐδέομεν.