ἐπεὶ καὶ τὸ σύνταγμα πολλήν τινα καταψηφίζεται ζάλην τῆς τεκούσης κεφαλῆς, καὶ οἷον δεῖξαι μὲν ἱκανῶς τὸν πατέρα θερμὸν δὲ κινῆσαι γέλωτα· πρῶτον μὲν γὰρ καὶ αὐτὸ τοὔνομα τοῦ συγγράμματος ἀγνοεῖ τε καὶ ὡς ἔτι καλεῖν οὐκ ἔχομεν, ὥσπερ τῶν παρὰ φύσιν γεννωμένων. εἰσάγει γὰρ ἑαυτὸν ὁ βέλτιστος, ὥσπερ ἐν σκηνῇ, λόγους τινὰς ἐπὶ τοῦ βασιλέως ἀνασπῶντα τῷ θαυμαστῷ Θεσσαλονίκης, καὶ νῦν μὲν θεολογίας πέρι βουλόμενον χρηματίζειν, νῦν δέ, ὥσπερ ἐπιλελησμένων ὧν προὐστήσατο λόγων, ἐπὶ κωμῳδίαν τρέχοντα, νῦν δὲ ποιητῶν μεμνημένον καὶ τουτωνὶ τῶν γελοιοτέρων καὶ ὅλως πολλούς τινας καὶ παντοδαποὺς συνείροντα καί, τοῦ θειοτάτου Θεσσαλονίκης διαλεγομένου, ἑαυτὸν μὴ δεδιότα μηδὲ καταδυόμενον, ἀλλὰ πάνυ βοῶντα καὶ παρρησιαζόμενον, <ὡς> οὐ τοῖς ἰχθύσι μᾶλλον ἢ τῷ Γρηγορᾷ προσῆκεν—ὥσπερ ἄρα τὸν ἵππον Ἀχιλλέως οἱ ποιηταὶ πλάττουσιν εἰπεῖν τι πρὸς τὸν Ἀχιλλέα καὶ μαντεύσασθαι τὴν τελευτήν. ὥστε οὔτε φιλοσοφίας οὔτε ποιητικῆς οὔτε ῥητορικῆς εἶναι δοκεῖ, ἀλλ’, ὃ μάλιστα εἰκὸς εἶναι, μῦθον, οἶμαι, καλέσομεν τὴν πραγματείαν, κατὰ τοὺς Αἰσώπου μύθους, οἵ φασι τῶν ζῴων καὶ βουλεύεσθαι καὶ λέγειν, οἷς οὐκ ἔστι λόγος. ἔπειτα καὶ εἴ τις ἀνέχοιτο κατὰ μέρος ἐπελθεῖν, τὸ Ἀριστοφάνους ἐκεῖνο βοήσει ‘δότε μοι λεκάνην ἵν’ ἐμέσω’ τοσαύτης γέμει τῆς ἀηδίας. καὶ οὕτω παντοδαπή τίς ἐστι καὶ ποικίλη κακῶν φορά.