Τί οὖν ὁ Χριστὸς εἴ γε τὸ μισθοφορεῖν τοσούτων αἴτιον γίνεται κακῶν, ἐκ τοῦ εὐαγγελίου ζῆν ἐπιτρέψας μισθὸν ὀνομάζει τὸ πρᾶγμα; ἄξιος γάρ, φησιν, ὁ ἐργάτης τοῦ μισθοῦ αὐτοῦ. — ἀπὸ τῆς γνώμης τῶν προσαγόντων, μεθ’ ἧς δεῖ προσάγειν, οὕτω καλεῖ, ἵν’ εἰδῶσιν ὡς οὐ χάριτας καταβαλοῦσι τοὺς διδασκάλους τρέφοντες, ἀλλὰ χρέος ἐκτίσουσι. τοῦτο δὲ αὐτοὺς, ὅπερ εἶπον, οὐ ποιεῖ μισθωτοὺς, ἀλλ’ ὅταν αὐτὸς ἑαυτὸν εἰς μισθοφορὰν καταστήσῃ, ὅταν προϊσχόμενος τὴν ἱερωσύνην τὰ τοιαῦτα ἀπαιτῇ. δεῖ τοίνυν καὶ τῶν ἀναγκαίων ἐνδεῶς ἔχοντα τὸν ἱερέα καὶ παρ’ ἑκόντων λαμβάνειν καὶ μηδὲν ὑπὲρ τὴν χρείαν, εἴ γε μέλλει ποιμένος πρᾶγμα ποιεῖν καὶ τὸ σχῆμα σῴζειν· εἰ δὲ μὴ, μισθωτὸς ἀκούσει καὶ κάπηλος καὶ τὰ τοιαῦτα ὀνείδη. λέγω δὲ μισθωτὸν, ἄν γε αὐτὸν ὑποθῶμεν μηδὲν βλάπτοντα ἢ ἀδικοῦντα λαμβάνειν· ὅταν δὲ καὶ ταῦτα προσῇ, ὥσπερ οὖν πρόσεστι, τοσοῦτον τοῦ μισθωτοῦ χείρων ἐκεῖνος, ὅσον ὁ μὲν οὐχ ἵσταται πρὸς τὸ βλάπτον καὶ τοσοῦτον ἀδικεῖ μόνον, ἀλλὰ θεωρεῖ, φησι, τὸν λύκον ἐρχόμενον καὶ ἀφίησι τὰ πρόβατα καὶ φεύγει, ὃ δ’ ἀντὶ λύκων μυρίων τῇ ποίμνῃ γίνεται. τὸ γὰρ ἀπαιτοῦντα καὶ βιαζόμενον λαμβάνειν πρῶτον μὲν τοὺς ποιμένας ἀδικεῖν ἐστι καὶ παρανομεῖν, ἔπειτα καὶ βλάβος ἔχει τοῖς ἀρχομένοις, οὔ τι μικρὸν οὐδ’ οἷον ἂν καὶ περιοφθῆναι δικαίως.