Τὸν ἴσον δὴ τρόπον καὶ τοὺς ἁγίους, ἐξ ἧς ἅπαντας ἐτελείωσεν ὁ Θεὸς καὶ ἐπέγνωσαν αὐτὸν καὶ ἐφίλησαν, οὐ λόγοις παρακληθέντες ψιλοῖς ἀλλὰ τῇ τοῦ λουτροῦ δυνάμει διατιθέντες, αὐτοῦ πλάττοντος καὶ διατιθέντος τοῦ φιλουμένου, ὃς κτίζει καρδίαν καθαρὰν καὶ ἀφαιρεῖται μὲν τὴν λιθίνην, δίδωσι δὲ καρδίαν σαρκίνην, τὴν ἀναισθησίαν ἐκβάλλων, καὶ οὐ νόμον ἁπλῶς ἀλλὰ τὸν νομοθέτην, αὐτὸς ἑαυτόν. Τοῦτο δὲ πολλοῖς τῶν ἁγίων καὶ φανερώτατα διεδείχθη· οὓς μήτε λόγοις τἀληθὲς μαθεῖν δυνηθέντας, μήτε θαύμασι τὴν τοῦ κηρυττομένου δύναμιν ἐπιγνόντας, χριστιανοὺς ἀκριβεῖς ἀθρόον ἀπέδειξε, δεξαμένους τὸ λουτρόν. «Οὐ γὰρ ἐν λόγοις», φησίν, «ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ ἀλλ’ ἐν δυνάμει» καὶ «ὁ λόγος ὁ τοῦ σταυροῦ τοῖς σῳζομένοις ἡμῖν δύναμις Θεοῦ ἐστι». Διὰ ταῦτα καὶ πνευματικὸς μὲν οὗτος ὁ νόμος, ὅτι τὸ πνεῦμα τὸ πᾶν ἐργάζεται, γραπτὸς δὲ ἐκεῖνος ὅτι μέχρι τῶν γραμμάτων ἔστη καὶ τῶν φωνῶν, ἀνθ’ ὧν καὶ σκιὰ μὲν καὶ εἰκὼν ἐκεῖνος, πρᾶγμα δὲ καὶ ἀλήθεια τὰ παρόντα· οἱ γὰρ λόγοι καὶ τὰ γράμματα πρὸς αὐτὸ τὸ εἶναι τῶν πραγμάτων εἰκόνος ἔχουσι λόγον.