Καὶ οὐδὲν ἔξω νόμων καὶ δικῶν ἦν τῶν παλαιῶν Ἀθηναίων ψηφιζομένων, ὑμεῖς δὲ καὶ τῶν δικαίων ὀλιγωρήσετε; Πῶς γὰρ οὐ γελοῖον Ἴωσι μὲν καὶ Κορινθίοις οὐκ εἰσκωμάσαι τοῦτο τὸ κακόν, ἀλλὰ τοὺς νόμους, ἀντὶ βωμοῦ κρατεῖν, ὑμᾶς δέ, οὔτε αἰσχρὸν τὰ δίκαια προδοῦναι; Οὐχ ὁρῶ δὲ ἀνθ’ ὅτου, ὦ Ἀθηναῖοι, οὐ γὰρ ἐκεῖνό γ’ ἂν ἔχοι τις εἰπεῖν, ὡς ἐπὶ τῶν προγόνων ἀνέστη τῶν ὑμετέρων καὶ οὐκ ἂν εἰ κάκιστος ἦν. Οὐδὲν γὰρ ἐρεῖ πρὸς τὸν λόγον. Ἐγὼ γὰρ περὶ τοῦ βωμοῦ οὐκ ἂν διισχυρισαίμην, εἴτε δεῖ καταλύειν αὐτόν, εἴτε σῴζειν· οὐ γὰρ ὑπὲρ τῶν νόμων μᾶλλον ἢ κατὰ τῶν νόμων ἑστήξει καθ’ ἑαυτὸν αὐτό, ἀλλὰ τὸν ἐπὶ τούτῳ νόμον, φημί, λύειν δεῖν, ὃς γλώσσας ἔδησε δικασταῖς καὶ νόμους ἀργοὺς ἐποίησεν, ὃν οὐδὲ ἐπὶ τῶν προγόνων ἔχοι τις ἂν εἰπεῖν τεθεῖναι τῶν ὑμετέρων· οὐ γὰρ οἱ αὐτοὶ τὸν μοιχὸν φονεύειν τε ἠξίουν καὶ σῴζεσθαι· πόθεν οὐδὲ τῶν αὐτῶν νόμων νῦν μὲν φροντίζειν νῦν δὲ ὑπερορᾶν, εἰ μὴ καὶ ἐμαίνοντό γε, ἀλλ’ ἦν, οἶμαι, νόμος, ὑπὲρ τῶν ἀξίων ἐλέου, ὡς καὶ τοὔνομα δίδωσιν εἰκάζειν, ἐλέου δὲ οὐχ οἱ ἀδικοῦντες ἄξιοι, οὐ γὰρ ἂν οὐδὲ ἐμισοῦντο παρὰ τῶν νομοθετῶν.