μʹ. Πάντων τῶν ἀφ’ ἑτέρας αἰτίας προϊόντων ἡγεῖται τὰ παρ’ ἑαυτῶν ὑφιστάμενα καὶ τὴν οὐσίαν αὐθυπόστατον κεκτημένα ... (42,8-29) Εἰ πάντα τὰ ὄντα πρόεισιν ἀπὸ μιᾶς αἰτίας τῆς πρώτης, ὡς ἐν τῷ ιαʹ δέδεικταί σοι θεωρήματι, πῶς νῦν ὄντα τινὰ φῄς, σοφώτατε, μὴ ἀφ’ ἑτέρας αἰτίας προϊόντα ἀλλὰ παρ’ ἑαυτῶν ἔχοντα τὸ εἶναι; καὶ οὐ συνορᾷς προφανῶς περιπίπτων εἰς τὴν ἀντίφασιν; ἢ πάντως ἔδει σε διαστείλασθαι, καθάπερ ἡμεῖς φαμεν, ὅτι διχῶς τὸ αὐθύπαρκτον· τὸ μὲν κυρίως καὶ πρώτως, ὃ καὶ ἄναρχον λέγεται ὡς εἰς ἑτέραν μὴ ἀνηρτημένον ἀρχήν, ὅ ἐστιν ὁ θεὸς αὐτὸς αὐτόθεν ὢν καὶ κατὰ τὸν Θεολόγον Γρηγόριον ὅλον ἐν ἑαυτῷ συλλαβὼν καὶ ἔχων τὸ εἶναι, καθὼς καὶ αὐτὸς ἑαυτὸν ὀνομάζει λέγων· ἐγώ εἰμι ὁ ὤν, ὡς μόνος οὗτος ὤν· τὰ δὲ παρὰ τοῦτο ὄντα λεγόμενα, πάντα μὲν ἐκ τούτου τὸ εἶναι ἔχει· οὕτω γὰρ καὶ πάντων αἴτιος ὁ θεός. λέγεται δὲ καὶ αὐθύπαρκτα τῶν ὄντων ἔνια οὐχ ὡς παρ’ ἑαυτῶν ἔχοντα τὸ εἶναι κατὰ τὸ σημαινόμενον τοῦ κυρίως αὐθυπάρκτου ἀλλ’ ὡς ἐν ἑαυτοῖς ἔχοντα τὸ εἶναι, ὅπερ ἔλαβον ἐκ τοῦ θεοῦ τοῦ πάντων αἰτίου, καὶ ἢ τηροῦντα τὸ δεδομένον ἀμείωτόν τε καὶ ἀναλλοίωτον, ὡς οἱ θεῖοι νόες, ἢ μειοῦντα καὶ παραφθείροντα, ὡς οἱ δαίμονες καὶ αἱ ψυχαὶ τῶν ἁμαρτανόντων. λέγεται δὲ καὶ ἄλλως πᾶσα οὐσία αὐθύπαρκτος πρὸς ἀντιδιαστολὴν τῶν συμβεβηκότων, ἃ οὐκ ἐν ἑαυτοῖς ἀλλ’ ἐν ταῖς οὐσίαις ἔχει τὸ εἶναι.