Θεωρητέον δὲ καὶ οὕτως· εἰ τὸ ἀρχικὸν αἴτιον καὶ πανταχοῦ πάρεστι καὶ οὐδαμοῦ, ὡς προείρηται, διατὶ μὴ τὸ αὐτὸ καὶ μεθεκτὸν εἶναι δώσομεν, ὡς ἐν πᾶσιν ὂν τοῖς μετέχουσι, καὶ ἀμέθεκτον, ὡς ἐξῃρημένον πάντων, τηρήσομεν; τίς δὲ καὶ ἡ χρεία τῶν πλειόνων σειρῶν καὶ τῶν καθ’ ἑκάστην ἀρχικῶν αἰτίων, εἴπερ ἡ μία καὶ πρώτη πάντων αἰτία παντοδύναμος οὖσα πάντα παράγειν ἀφ’ ἑαυτῆς δύναται καὶ ὑπὸ μίαν ὑπάγειν σειράν, ἵνα καὶ μόνη πάντων ἀρχὴ καὶ πάντων δεσπότις ὁμολογῆται κατὰ τὸ εἰρημένον ὅτι τὰ σύμπαντα δοῦλα σά (καὶ κυριώτερον οὕτως εἴη τὸ ἓν τὸ κατὰ πάντων κράτος ἀναδησάμενον), ἀλλὰ μὴ συμμερίζηται τῷ πλήθει τὴν ἐξουσίαν. μᾶλλον οὖν οὕτω προβλητέον, ὅτι τὸ πάντων αἴτιον, ὃ καὶ μεθεκτόν ἐστι, ὡς πανταχοῦ παρὸν καὶ τὰ πάντα πληροῦν ἑαυτοῦ, καὶ ἀμέθεκτον, ὡς πάντων ὑπερεξῃρημένον καὶ μηδενὶ τῶν ὄντων περιγραφόμενον, μήτε μὴν ὅλως τῆς οἰκείας ὑπεριδρύσεως ἐξιστάμενον, οὐθ’ ᾗ μεθεκτόν ἐστιν οὐθ’ ᾗ ἀμέθεκτον ἀπ’ ἄλλης ποιητικῆς αἰτίας ὑφίσταται. αὐτὸ γὰρ ἡγεῖται τῆς μιᾶς καὶ ὅλης πάντων τῶν ὄντων σειρᾶς καὶ ἐξ αὐτοῦ πάντα τὸ εἶναι, ὅπερ ἐστὶν ἕκαστον, ἔχει, αὐτὸ δὲ ἐξ οὐδενός· εἰ γὰρ ἔκ τινος, ἐκεῖνο ἂν εἴη πάντων αἴτιον, τὸ ἐξ οὗ τὰ πάντα.