Εἶθ’ ὡς πρὸς σαθρὰν ἐπίτηδες οὕτω σοι πλασθεῖσαν ἀντίθεσιν, ἵνα δόξῃς γενναιότερον κειμένῳ τῷ ἀντιπάλῳ ἐπιπηδῶν, ἀντεπάγεις. Οὐχ ἡ τοῦ Λόγου θεότης, ὦ οὗτος, ἐν ταῖς πρὸς τὸν Πατέρα προσαγωγαῖς ἐμεσίτευσεν, ἀλλ’ αὐτὸς ὁ θεάνθρωπος Λόγος, χρηματίσας κατὰ τὴν προσληφθεῖσαν φύσιν ἀρχιερεύς, καὶ τότε τὸ οἰκεῖον αἷμα προσαγαγών, καὶ νῦν τοὺς σωζομένους δι’ αὐτοῦ τῷ Πατρὶ προσάγων, ἵνα θεώσῃ τῇ χάριτι. Ἐν τούτοις τὸ μὲν μὴ τὴν τοῦ Λόγου θεότητα μεσιτεύειν ἐν ταῖς πρὸς τὸν Πατέρα προσαγωγαῖς, ἀλλ’ αὐτὸν τὸν θεάνθρωπον Λόγον, ὀρθῶς ἀποφαίνῃ· τὸν δὲ μεταξὺ χρόνον τῆς τε πρὸς τὸν Υἱὸν πρότερον καὶ τῆς μετὰ ταύτην πρὸς τὸν Πατέρα προσαγωγῆς πῶς παρατρέχεις; ἢ δῆλον ὅτι σὺ προΐστωρ τούτου τοῦ δόγματος, τοῦ χρόνον μέσον τοῦ Πατρὸς παρεισάγειν καὶ τοῦ Υἱοῦ, ὅπερ οὐκ ἄν τις ὀρθὰ φρονῶν παραδέξαιτο. Εἶτα δὲ καὶ διδάσκειν θέλεις, ἃ οὐκ ἐπίστασαι, τέσσαρά τινα περὶ τὴν ἐν τύπῳ θυσίαν θεωρούμενα καταλέγων, προσαγωγήν, καθιέρωσιν, ἀναγωγήν, ἀφοσίωσιν, ἅπερ ὀνόματα μέν εἰσι τέσσαρα, ἓν δέ τί ἐστι πάντως τὸ παρ’ αὐτῶν σημαινόμενον, ἡ τοῦ προσαγομένου θυσία· ἀνήγετο γὰρ τοῦτο καθιερούμενον αὐτόθεν εἰς τὸ θυσιαστήριον καὶ ἃ μὲν ἀφωσιοῦτο· καὶ περιττὴ μὲν οὕτως ἡ περιττολογία τῶν ὀνομάτων. Εἶτα ἐπάγεις·