Οὕτως μὲν γὰρ μίαν τηρεῖς τὴν ὑπόστασιν, ἐκείνως δὲ πᾶσα ἀνάγκη κατὰ τὴν σὴν κρίσιν καὶ τὴν προσιεμένην τὸ θῦμα φύσιν λέγειν ὑπόστασιν. Εἰ δ’ ὡς πρὸς λόγον τοῦ ἀντιθέτου προφέρεις τὸ ζήτημα, πάλιν ἐκεῖνο σκέπτου, ὃ παρῃτήσω, ἢ μέρος ἐκείνου. Ἀλλ’ εἰ μέρος ἐβούλου σκέπτεσθαι, τί μὴ διελὼν τὸ μὲν τοῦ προβλήματος παραιτήσεως, τὸ δὲ σκέψεως ἄξιον κέκρικας, ἀλλὰ τὸ ὅλον παραιτησάμενος, αὖθις ὡς ἐκ μεταμέλου τὸ μέρος εἰς σκέψιν ἄγεις; οὐκ ἀνδρὸς τοῦτο σώας τὰς φρένας ἔχοντος, ἀλλὰ παραφόρου· ἢ δῆλος εἶ πάντως αὐτὸς χωρίζων τῆς κατὰ Χριστὸν ὑποστάσεως τὴν θεότητα, ὡς καὶ διὰ τῶν ἑξῆς σαφέστερον δηλωθήσεται, καὶ ταύτην ὡς ἄλλην παραλαμβάνων ὑπόστασιν· οὕτως οὖν διελὼν καὶ οὕτως ζητήσεως κρίνας ἄξιον τὸ περὶ τῆς τοῦ Σωτῆρος θεότητος, εἰ καὶ ταύτῃ τὸ θῦμα προσήνεκται, τέως μὲν τὴν περὶ τούτου ζήτησιν ὑπερτίθεται, πρότερον δὲ μαθεῖν ἀξιοῖ παρὰ τοῦ προσαγγέλλοντος τὸν ἀντίθετον, ὅστις ποτὲ οὗτος, εἰ μὴ αὐτός ἐστιν ὁ προσαγγελεύς, τίς καὶ πόθεν ἡ τοῦ λόγου τούτου τῷ ἀντιθέτῳ κατασκευή· καὶ ὡς Πολλὰ μὲν καὶ ἄλλα ἅττα, φησί, συνείρων, τὸν ἑαυτοῦ συνίστησι λόγον· ἐγὼ δὲ ὁπόσα μου τὴν μνήμην ἐπέρχεται, ταῦτα ἐρῶ. Ἐπεὶ φησὶν ὁ Θεὸς Λόγος θυσίαν πᾶσαν ἁγιάζει καὶ τελειοῖ, πως οὐχὶ καὶ τὴν τῆς οἰκείας σαρκὸς θυσίαν αὐτὸς ἡγίακέ τε καὶ τετελείωκεν;