Τί δὲ καὶ τοῖς πᾶσι δεῖ τό, ὑπὲρ τὰ πάντα συντάττειν; ἀλλ’ αὐτόθεν λάμβανε τὸ ζητούμενον· καὶ μὴ ὡς συλλογισμὸν ἀλλ’ ὡς λῆμμα δέχου τὸ ἐν ἀρχῇ σοι ζητούμενον. Τὸ Πνεῦμα ἐκ τοῦ Υἱοῦ ἀποστέλλεσθαι εἴτουν ἐκπορεύεσθαι· εἰ δ’ ἄλλο τι φὴς τὴν ἀποστολὴν παρὰ τὴν ἐκπόρευσιν, πῶς συνάπτεις τὰ ἀσύναπτα; πῶς ἑνοῖς τὰ διάφορα; πῶς συμπεραίνεις τὰ ἀσυλλόγιστα, καὶ ἢ σεαυτὸν λανθάνεις, ἢ ἄλλους οἴει, μεταλαμβάνων τὴν ἀποστολὴν εἰς ἐκπόρευσιν; δεῖ γὰρ πάντως ἐν τῷ συλλογισμῷ, τὸν αὐτὸν εἶναι τὸν μέσον δυοῖν προτάσεων ὅρον, καὶ μηδετέρου τῶν ἄκρων παντάπασιν ἕτερον· εἴ γε μέλλοι συνδετικὸς εἶναι τούτων καὶ ὄντως μέσος· ἢ βούλει σοι καὶ αὐτὸς μικρόν τι συμπαίξω, τὴν σὴν προσλαμβάνων πρότασιν καὶ τοὺς ὁμοίους σοι συμπλέκων συλλογισμούς, εἰπεῖν· τὸ ἀποστελλόμενον ἐκ τοῦ πέμποντος ἐκπορεύεται· ἀλλὰ μὴ ἡλίκου, ὦ θεία Τριάς, καὶ μόνου τοῦ κατὰ τὸ σχῆμα τοῦ λόγου τολμήματος· οὐ γὰρ τὸ ἐμὸν λέγω, ἀλλὰ τὸ τοῦ ἀντιλέγοντος, θριαμβεύω, πάλιν εἰπεῖν, τὸ ἀποστελλόμενον, ἐκ τοῦ πέμποντος ἐκπορεύεται· καὶ ἵνα παρῶ τἄλλα λειτουργικά, κατὰ τὸν Ἀπόστολον, πνεύματα εἰς διακονίαν ἀποστελλόμενα, ἀπεστάλη σαφῶς παρὰ τοῦ Θεοῦ καὶ Μωσῆς· οὕτω γὰρ καὶ πρὸς Φαραὼ λέγειν ὥριστο· ὁ ὢν ἀπέσταλκέ με. Ἀπεστάλη καὶ παρὰ τοῦ Θεοῦ καὶ ὁ Βαπτιστὴς κατά τε τὴν προφητείαν·